Kalabalıkların arasından geçiyorum bazen,
Yüzler, sesler, telaşlar…
Herkes bir yere ait gibi
Herkes bir anlamın peşinde.
Ben kendi gölgemin yanında yürüyen
isimsiz bir yolcuyum.
Ne bir eli, ne bir sesi,
Nede bir kişiyi özlüyorum.
Derin bir boşluk içindeyim
Adı konmamış,dokunulmayan,
Yalnızca geceleri ağrıyan bir boşluk.

Sanki ruhum,
Doğduğu yere dönemeyen göçmen kuş gibi
Göğüs kafesimde çırpınıyor.
Kanat sesleri duyuyorum bazen,
Uçacak gök bulamıyor içimde.
Bir şey eksik bu dünyada
Ne bir eşya, ne bir insan, ne de zaman.
Masalar dolu, sokaklar kalabalık,
Şehir ışıl ışıl yanıyor, içimdeki karanlığa
Hiçbir lamba yetişemiyor.
Sabah oluyor sonra.
Güneş herkesin penceresine vuruyor,
İnsanlar yeni bir güne başlıyor,
Ben dünün yorgunluğunu
bugüne taşıyorum.

Kendi içimde uzun uzun koridorlar var.
Kapıları açtım sanıyorum,çoğu kilitlenmiş.
Bazılarının ardında çocukluğum ağlıyor,
Bazılarında korkularım uyuyor.
Sondaki odada,
Kim olduğumu unuttuğum biri oturuyor
Dua ediyorum ona ,
Ama kelimeler boğazımda kırılıyor.
Çünkü insan yalnız kalınca
İnsanlardan değil,kendinden de uzak düşüyor
Kendi ruhundan kopamıyor.
Sonra göğe bakıyorum.
Yıldızlar yerli yerinde,
Ay aynı sabırla dönüyor dünyaya.
Her şey yerini biliyor sanki,
Bir tek ben,kendi içimde nereye ait olduğumu bilmiyorum.

Belki de bu yüzden yoruldum.
Bir omuz aramaktan,
bir mana aramaktan.
Bir ses aramaktan değil,
Bir cevap beklemekten.
Neden buradayım,
Neden eksik hissediyorum,
Neden içimde tamamlanmayan bir cümle var?
Kimse görmüyor bunu.
Gülüşlerimin arasında saklıyorum çatlaklarımı.
Normal cümleler kuruyor,
Gündelik işlere karışıyor,
Hayata benziyorum birazda.
Ama geceleri
İçimdeki harabeler ayağa kalkıyor.

Ruhum bazen eski bir mabed gibi,
Terk edilmiş,tozlanmış,
Ama içinde hâlâ bir kutsallık yankılanıyor.
Birileri dönüp kapısını açsa
Belki ışık dolacak içeri.
Belkide ben açsam…
Ama insan bazen
Kendi kapısını çalmayı bile unutuyor.
Yalnızlık, kimsenin yanında olmaması değil.
Yalnızlık,içindeki sesi kaybetmek,
Kendine giden yolu unutmak,
Kalbinin içinde yabancı gibi oturmaktır.
Şimdi sessizce bekliyorum.
Bir insanı değil,bir işareti.
Bir dönüşü değil,bir uyanışı.
Belki bir gün karanlığın içinden
İnce bir ışık geçer de
Ben yeniden kendimi bulurum.
Çünkü insanın en büyük ölümü,
Nefes alırken kendinden eksilmesidir.