Benden selam söyleyin
kalbimi kıran rüzgârlara,
acımasızca kullanan o sevgiliye,
bir gülüşün ardına saklayıp
en ağır vedayı bırakan gözlerine.
Söyleyin;
ben sustum sandı,
oysa içimde bir şehir yıkıldı
her “gitme” dediğimde biraz daha.
Benden selam söyleyin
gecelerime düşen adını taşıyan boşluğa,
bir zamanlar “biz” dediğimiz o yalana.
Ben hâlâ aynı yerimdeyim,
ama artık aynı kişi değilim…
çünkü sen
en güzel yerimi alıp gittin
ve yerine sessiz bir enkaz bıraktın.
Ve söyleyin;
artık adını andığımda
içimde çiçekler açmıyor,
küller savruluyor sadece
bir zamanlar yeşil sandığım bahçeme.
Ben sana çok şey verdim,
sen en çok beni aldın benden,
fark etmeden değil…
bile bile.
Benden selam söyleyin
kalbimi oyuncak sanan ellerine,
bir gün kırılacağını düşünmeyen
o rahat gülüşlerine.
Şimdi anlıyorum;
her sevda bir emanet değil,
bazısı sadece bir imtihanmış
ve sen
benim en ağır dersimmişsin.
Ama yine de…
içimin en dip yerinde
adı geçince titreyen bir sessizlik var,
ne seni affedebiliyor
ne de tamamen silebiliyor.
Benden selam söyleyin
geri dönmesini beklediğim kapılara,
çalmadığı halde her gece
içimde yankılanan adım sesine.
Ben artık o eski ben değilim,
gülüşüm yerini suskunluğa bıraktı,
gözlerim alıştı gitmelere
ve kalbim…
en çok gitmeyeni özlerken kırıldı.
Söyleyin;
sen giderken sadece bir insanı değil,
bir inancı da götürdün yanına,
“kalınır” diye inandığım her şeyi.
Ama bilsinler;
ben yine de düşmedim tamamen,
sadece biraz dağıldım
biraz eksildim
ve biraz daha büyüdüm acıyla.
Benden selam söyleyin…
eğer bir gün içi yanarsa
ve nedenini bilmezse,
o yanığın
bir zamanlar beni yakıp geçtiği yer olduğunu bilsin.