Sazımın Tellerindeki Melodide Buldum Seni

Bir geceydi…
Şehrin bütün ışıkları yorgun,
İnsanların bütün sevgileri yarımdı.
Ben ise
Elimde kırık notalarla
Sessizliğe üfleyen bir yalnızlık gibiydim.

Sonra bir melodi geçti içimden…
Adını koyamadığım o ince sızıyla
Sazımın tellerindeki melodide buldum seni.
Öyle ansızın geldin ki,
Sanki yıllardır susan kalbim
İlk defa konuşmayı senden öğrendi.
Bakışların değdi ruhuma;
Gece bile kendini yıldız sanmaya başladı.

Kimse bilmez…
Kimi insanlar sevmez,
İnsanın içine yerleşir.
Sen öyle oldun bende;
Geçmeyen bir türkü,
Susturamadığım bir yağmur gibi.

Ben seni herkesten gizli sevdim.
Bir duanın “âmin” demeden kabul oluşu gibi…
Ne çok söyledim seni içimde,
Ne çok sustum yüzüne karşı.
Çünkü bazı aşklar
Dile gelince eksilir sanır insan.

Ben bu yüzden
En güzel cümleleri hep içimde bıraktım.
Şimdi geceleri
Sazımın yorgun ezgileri dolaşıyor odada.
Her nota sana çıkıyor,
Her hüzün sana benziyor.
Ve ben hâlâ
Kimseye söyleyemediğim o cümlenin kıyısında bekliyorum:
“Ben seni…
Bir ömür unutamayacak kadar derin sevdim.”
Ama bilmedin…

İnsan bazen
En çok sevdiğine susarmış.
Çünkü korkarmış;
Bir “git” kelimesiyle
Bütün hayalini kaybetmekten.
Ben seni
Bir ömrün en güzel yarası gibi taşıdım içimde.

Ne çıkarıp atabildim,
Ne de başkasına gösterebildim.
Sazımın telleri şahidimdir;
Her gece adını çaldım usulca.
Parmaklarım titredikçe
İçimde büyüyen hasreti anladım.

Çünkü insan
Sevdiğine kavuşamayınca
Türkülere sığınırmış.
Bir gün gelir de
Bir sokak başında rastlaşırsak eğer,
Gözlerin gözlerime değerse…

Yine hiçbir şey söyleyemeyeceğim.
Sadece içimden
Kırık bir türkü geçecek:
“Bir zamanlar
Kalbimin en güzel yerinde
Sen vardın…”
Ve sen belki yürüyüp gideceksin,
Ben yine ardından susacağım.
Çünkü bazı sevdalar
Kavuşmak için değil,
İnsanın ruhunda ömür boyu yankılansın diye var olur.