KIRAÇ TOPRAK GİBİ

​Sen olmazsan ben kururum,
Kıraç topraklarda kaybolur giderim.
Çatlamış bir vicdanın sızısında,
Kendi sessizliğimde erir giderim.

​Yollarım uzağa değil, yokluğa çıkar,
Hangi yana dönsem bir uçurum bakar.
Avuçlarımda kalan o son hatıra,
Canımı her nefeste bin defa yakar.

​Ne bahar uğrar artık, ne bir kuş konar,
İçimde sönmeyen bir yangın yanar.
Gidişinle devrildi bütün dünyam;
Bu gönül her gece adını anar.

​Gittin ya, bir şehir eksildi içimden,
Yıkıldı kalelerim, geçtim kendimden.
Bir hatıra kaldı dumanlı gözlerden,
Söküp alamadım seni özümden.

​Ne güneş ısıtır, ne ay aydınlatır,
Bu karanlık sadece seni anlatır.
Duvarlara çarpan feryadım değil;
Sessizce gidişin canımı acıtır.

​Artık dumanı tüten bir sönmüş ocağım,
Kimsesiz, rüzgârlı, boş bir kucağım.
Mademki bu hasret bitmek bilmiyor;
Ben bu yangınlarda kavrulacağım.

​Eskidi sözlerim, döküldü dillerim,
Boşlukta sallanır yetim ellerim.
Sen olmazsan ben zaten hiçim;
Kıraç topraklarda kaybolur giderim...

Alper KARAÇOBAN