Küllerime Yazılan Lanet

Bir gece göğsümün ortasında koca bir çağ çöktü,
Sanki bütün yıldızlar kırılıp içime yağdı da
her parçası ayrı bir acı oldu.
Sen giderken kapıyı kapatmadın sadece,
benim içimdeki bütün mevsimleri de sürgüne gönderdin.

Ben sana bir kalbin kapısını değil
bir ömrün bütün yollarını açmıştım.
Ellerini tutarken yalnız bir insanı değil,
kaderimi tutuyordum sanmıştım.

Meğer avuçlarımda büyüttüğüm şey
bir sevda değil,
yavaş yavaş yanan bir kıyametmiş.

Bir zamanlar adını söylediğimde
göğsümde güller açardı;
şimdi aynı isim
dilimde paslı bir bıçak gibi dolaşıyor.

Her hecesi bir yaraya değiyor,
her harfi içimde bir çöküş başlatıyor.
Ben sana dünya kadar sadakat verdim,
sen bana bir avuç sessizlik bıraktın.

Ben senin için geceyi sabaha bağlayan dualar ettim,
sen benim sabahımı karanlığa mühürledin.
Öyle bir gittin ki,
arkanda sadece boşluk değil
yıkılmış bir insan bıraktın.

Soruyorum şimdi göğe, yere, zamana:
Hangi kalp böyle bir ihaneti taşıyabilir?
Hangi ömür böyle bir yıkımdan sonra
yeniden ayağa kalkabilir?
Çünkü sen bir insanı terk etmedin sadece;
bir hayatın bütün anlamını söküp attın.

Bir ruhun içine yıllarca sürecek
soğuk bir kış bıraktın.
Biliyor musun?
En çok da şu yakıyor içimi:
Ben seni kaybetmedim,
ben sana inanan o saf insanı kaybettim.

Şimdi geceler benimle konuşuyor.
Rüzgâr benim dilimden beddua ediyor.
Gölgeler bile benden daha merhametli,
çünkü onlar en azından
arkadan vurmayı bilmiyor.

Ama bil ki
zaman bir gün döner.
Bir gün sen de
bir ismin boğazına düğümlendiğini hissedersin.

İşte o gün anlarsın:
Bir kalbi yıkmak
bir şehir yıkmaktan daha ağırdır.
Ben sana artık ne kin saklıyorum
ne de umut.

İkisini de mezara gömdüm.
Geriye yalnızca şu kaldı:
Bir zamanlar sevdiğim o isim
şimdi içimde karanlık bir yankı.

O yankı her gece
aynı cümleyi fısıldıyor:
Sen bir aşkı öldürdün,
ben de seni kalbimin tarihinden sildim.