YETİMİN AHI
​(Çocukluğunun Anısına)
​Kimsesiz, yoksul, yalınayak, yarı çıplak...
Titreyen elinde bir dürüm yavan ekmek..
Tuzu katık yapmış banıyor yana yana...
Çöplükten bulduğu suyu içiyor kana kana...
​Tüysüz yetimini basmış bağrına...
Emziriyor sütten kesilmiş memesini..
Ağlıyor yana yana...
Yetim hakkı yiyenler;
Düşecekler ölüm döşeğine,
Can çekişiyorlar çığlık çığlığa!
​Güneş utanır doğmaya o viraneye,
Toprak utanır sarmaya bu masum bedeni.
Saraylarda kadeh kaldıran haramzadeler,
Duymazlar o kerpiç duvardaki gizli matemi.
​Gözyaşı sel olur, yıkar kibri ve tahtı,
Mazlumun ahı mühürler o karanlık bahtı.
Bir lokma ekmeğe sığan koca bir ömür,
Ve kursaktan geçen ateş, közden bir kömür...
​Günü gelir, kalem kırılır, defter açılır,
Yetimin her damla yaşına gökler yarılır.
Sessiz çığlıklar bürür o yalan dünyayı,
İlahi adalet bozar bu sahte rüyayı.
​Bakma öyle mahzun, bakma öyle biçare,
Zulmün ördüğü duvarlar elbet olur binpare.
Çocukluğun o sızlayan yaralı anısına,
And olsun ki adalet doğacak şafağın bağrına.

Alper KARAÇOBAN