Kaç vakit geçti sahi
ülkelerin kıyametine az kaldı senden sonra
açık yaraya kibrit çakışlarımız güneşin eliyle
bir karbon kâğıdı şaşkınlığı sanki

Bahçeden kopardığım son çiçekte kurudu
elim eteğim çekildi dalıp giden üşengeçliklerime
yağmurun yağdığını gördüğünde ölüme beş kala toprak kokusu etraf
bahçeden kopan son çiçek
senden sonra
son çiçek dediysem de düş izi adının yanağında
kaç mevsim geçti ki
geçişlerinin tekrarına mevsimlik işçi zamandı

Bir orman yüz buldu mavi demli ruhumun gölgesine
uzak oturan kışlar, kalıcı misafir saydı yaz gidişlerinin ardına
bir tavsan hızlıca kaçıştı canı sıkılan bakışlarımdan
beni de gömseler diyorum bazen senin ayak sürmelerine

Neredesin sen gece sızışlarının emzirdiği vuslat
yolcu koyduğun diyarlarda azık saydım senden sonra
bakar mıydın
eski kilimlerinde serçe kanatlarına
uçacak bir yolun mahşerine ben düşseydim

Bilsem seni, uzandığın memleketlere saçların değer
o zeytin diyarlarının gözlerine ırgat olduğu günler ne alemde derdim
belki bir kalıntı eski fotoğraflarda
ya da bir gramofonda çalınan göç mırıldanışları

Yanına bir posta olsam
bu diyarların göçü tamamlandığında
bir aksamın sonunda
kalan dudaklar da şarkıyla

Araya neyin girdiğini bilmeyen yıllardan geçiyorum
az ötede hayat
ve kıyısından zaman eriterek bakıyorum
yorgunum
arada uğradığım sahaf çının dünyalar bağışlamasını beklemiyorum
dokunsalar damlayan bir pencere kenarı içim
uzaktan bakışlarını gezdiren Azrail gölgesi sanki

Kuşlar var mavi çırpınan
nefes saçan göğün orada olduğunu söyleyenler
kalbine mıh gibi saplananlar
cennete duranlar
çiçeklere diş geçiren konak bakışlı yarenler
hepsi tanır beni

Oysa diyorum düşümden sen geçerken
rüzgârı da taksan saçlarına
bir tren istasyonunun gecesinin yaşlısında
ne çok üzgünüm artık
ne çok kederli
ne çok umutlu
herkeste olmayan bir teslimiyet
ve kovuğuna çekilmiş isyanın buharı ruhum

Susuzca bir tuzlu nefes içim
artık su kenarı arar oldum
İçmeksizin bir doygunluk avuçlarım
içine göz bıraktığım
uzunca günler can avuntusu can suyu sanki
Dilini öğrettiğim alfabeler diyarı ruhum
okundukça okunan dilsizliğimle meşgulüm
bir sen anlarsın sırdan öte
bir de benden önce baktığım kendim...