Kendi uçurumunu doğurdu şafak;
ağzında kan tadı,
boynunda kanaviçeden bir ilmikle.
Düğümü hıçkırıkla atılan her dans
dilsiz duvarlarda.
Nefesim kimsesiz rüzgâr;
Nereye üflesem orası gurbet oluyor.
​



Hele ki sevdasız dönüşlerin soğuğu,
Puslanır rayihası en mağrur erguvanların.
Kabarır her vaktin hırçın okyanusu,
Ve dahil olur göğün feryadı.
Öylece salınır boşlukta her şey;
Zira evrenin kuytusuna sarılmış
muhabbet fırtınası.
​



İsli aynalarda karanlığın teri;
damla damla sükût.
Bir susku teli kıyamet...
Ah benim sonsuz uykumun düş rüzgârı,
Kadife bir esintide gece, dipsiz bir vaha.
Göz kapaklarımda nar aynası,
Islatır nefesimi kuş uzunluğunda.
​



Zerre toz barınmaz boşluğun çizgisinde;
Işığından yudumlarım ey kor,
yaslı yangın.
Bir kuyu ve toprağa gömülmüş sesler sızar derinden,
Koparırlarsa göğüm özünden...
Bulantılar mahşeri, kararsızlık çıkmazında
buz kesiş.
​

Issız ruhuma çadırlar kuran yâr;
Kurak semamda kelimelerin o kıpkırmızı meyvesi.
Zemheride demlenen yarınlı bahar...