Sızar rüzgarın nefesi mutlak bir ışıktan,
Mürdüm rengi bahçelere tozu boşalır dünyanın.
Bakışım araz;
dem sırrını dökerken aynalı bir geceye,
Ayın yıldızlarla raksı,
Zuhur’un en parlak hıçkırığı.
​



Sırrım soyunur;
Ölümün çıplaklığıyla öperken yaşamı.
Eser nefes-i neyin al yudumu
Uykusuz sevdalara.
Berzah kokar ellerim,
Saksılara vaktin nabzını dizerim;
Gün aynı doğma türküyle döner,
Döner devran, aynı rüyaya uyanır yataklar.
​



Ki, yüzlerce yaprağın
Nühüfte bir semahıdır dünya;
Kuşlara ve bulutlara yakın…
Toprak buğulu bir kandildir,
avuçlarımda ak bir güvercin
Gümüş bir iklimle kuşanır.
​



Sonsuza duran durak
Lacivert bir iklim kuşanır ufuk,
Ses kalır geriye
“Kün” rüzgarıyla titreyen
Şerha şerha bir nâlenin.
​


Bir lambanın ışığında
genzime birikiyor gül imgesi,
Kurulurken hasret çadırları
sıra sıra dağlara.
Orada incecik bir rüzgar
danteller kuşların uykusunu
gümüş bir tülün düşüyle.
​

Yollardan geçiyor nemsiz bir dudak,
Zeytuni toprakla




....