​




Şu benim afaka açılan pencerem,
Düşümün su’s kuşları;
Büyüdüğüm kuytularında bakışının ay tozu.
Işıltılı sabahın eşiğinde uyanık rüya,
Göğün ipek tülüyle çiçeklenen nar vakti.
Ruhun salkımında taze bir mühür
mısraları harlıyor.
​



Karanlık, eteğini topluyor taşların çıplak uykusundan,
Dem, tesbih gibi dağılırken çayın buğusuna.
Uyanıyor zerrelerin gölgesi;
Masada bardak, kumru ve dünya...
Kâinatın bütün telaşı
küçük bir gaganın ucunda susuyor,
Suda hüzünlü bir yaprak gibi
Secd-i nâmenin gölgesini içiyor.
​



Maviyim,
Ürkek bir kanat çırpınışta;
Efsunlu eşikte rüzgâra savrulmuş iklimim.
Bu karanlık vakit, cilveli bir hayale bürünmüş
Yaslanıp dizelerin yüzüne düşüyorum.
Vakit bir mum dili şehrin,
Bir tutam umut.
​



Şiir tellerine asılı kızıl yaprak ve
nehirlerin feri;
Geceye dönük bir çehre sağanağı bu.
Ayalarına nakışlanmış yağmur tohumunda
baharı tanıyorum;
Tenimin çizgilerinde ayna hattı,
Uykularımın muştusu.
​



Ey lisanımın nemli sızısı,
Kaderin bozkırında bir kehribar sinesi;
Kirpiklerinde asılı bir zühre,
Yürür adımlarına derinliğin
Söke söke heceleri



....