Bir göçün, hüznün ve büyümenin ortasında sığınılan en dürüst liman bu dizeler.

Anne kokusuyla harmanlanmış bir yolculuk, taşınan harfler ve bavulda unutulmamış o çocuksu umut...

Sözcüklerin arasına gizlenmiş o derin sızı, okurken insanı bir Eylül serinliğiyle sarıp sarsıyor.
​Şiirdeki imgelerin ve duygu geçişlerinin dokusu:

Annemsiz maya tutar mı göç harfleri?" mısrası, şiirin kalbi gibi çarpıyor. İnsan nereye giderse gitsin, dilini de kimliğini de köklerinden yani evinden alıyor; annesiz sürdürülen her arayış, maya tutmayan bir gurbet tadı bırakıyor.
​
"Her gün yeni bir virgülle" ilerlemek, henüz hiçbir şeyin bitmediğini, yaşamın nokta koymadan akıp gittiğini gösteren muazzam bir kabul.

​ Doğduğun başkente el sallamak; geçmişi hürmetle geride bırakıp sularında şehirlerin beşiğini sallayan o yeni yollara, köprülere cesaretle adım atmak...

​Gidenlerin yerine kalanları, en az kaybolanlar kadar seviyorum." Kaybın, eksilmenin getirdiği o ağır olgunluk ancak bu kadar duru anlatılabilirdi.

Eylül içeri girerken, o paltoyu henüz çıkarmayan çocuk hepimizin içinde bir yerlerde bekleşiyor.

​Yüreğinize, kaleminize sağlık; imgelerin ve duygunun derinliği insanı uzun bir sessizliğe davet ediyor.

gücenmişlik var bu gece ve geceyi düğümledi şiir .biten günün vedası.. dahası son bir sigara gibi hissettirdi .

Yüreğinize emeğinize Sağlık saygı ve selamlarımla...

🤍🙏

Anne özlemini, göçü ve geride kalanları yoğ/un ve yokluğu imgelerle anlatan hüzünlü bir şiir olmuş. “Annemsiz maya tutar mı göç harfleri?” sorusu insanın içine dokunuyor. Kutluyorum, kalbi selamlarımla.
(hurdutları hudutları olacak sanırım)

Bu şiir alaca ışıltılar arasında savrulan bir yüreğin geceyle sabah arasında salınan duygularını anlatıyor

Yağmursuz ninnilerin gece bekçileri bir yıldızı ovup düşlere gömmek gözlerden içeri dalan muhabbetin kuş sürüleriyle aşiyana konaklaması ve gecenin dağılmasıyla başlayan satırlar hem yalnızlığı hem de umudu bir arada taşıyor

Alaca ışıltıların yanıp sönen sıcak saatlerinde şiiri tırnak içine yoğururken annemsiz maya tutar mı göç harfleri sorusu ve her gün yeni bir virgülle azık toplama hali göçün ve eksikliğin ağırlığını hissettiriyor

Çiçekler toplayıp çocukların ellerine vermek acı tatlı gülüşler doğudan batıya köprülü yollar kurmak doğduğu başkente el sallarken şehir sularının beşiğine gül kondular sermek ve göz yaşlarına bahçeler kurulan mermerler imgeleri hem nostaljiyi hem de şefkati yayıyor

Rıhletin çırağan sarayları zamanın hurdutlarında kaç kapı gölgeyi ezerken adımlar odaların serinliği ve sıcaklığı arasında salınan bir yolculuk duygusu oluşturuyor

Sen çocuk çıkartma paltonu birazdan güneşli perdeler asarken anneler bir yol yorgunu eylül daha içeri girecek diyerek masumiyete seslenirken gidenlerin yerine kalanları en az kaybolanlar kadar sevmek eller sarı eller yasemin dizeleriyle hem veda hem de tutunma haliyle kapanıyor

Kısacası bu metin göç hasret çocukluk ve alaca bir aydınlık arasında salınan ince hüzünlü ama umutlu bir iç yolculuğu akıcı imgelerle işliyor.

Kalemine kelamına yüreğine sağlık
☕🙏

Gün ışığından uzak buz kesiyor geceler
Güneşi arıyorum sevdanın küllerinde
Düşlerimi saymaya yetişmiyor heceler
Bir umutsuzluk sezdim zemheri güllerinde

Saklarken gözyaşımı yine gözlerim daldı
Hasret kuşları öttü, bilemedim ne haldi
Şu sevdamın hasadı başka bahara kaldı
Umut havası yoktu bülbülün dillerinde