imgeler bir oymacı titizliğiyle işlenmiş
kalbimizde yankılanan bir mavi çıngırak sesi gibi.
metaforların arkaik gücü toprağın kabaran benzi ile "yalnızlığın yaralı kuşunu" birleştirirken,
insanı birbirinden ayrılmaz birer parça kılıyor.

varlığı kanat çırpışını bir dokuma tezgahı gibi görerek,
fani olanı ebedi bir sanat eserine dönüştürüyor Tesbih şair.
hüzün dediğimiz orada ağır bir yük değil de
sanki bir çarmıh gibi kutsal ve derin bir yürüyüştür.

evvelin çocukluğu ve tavan arası terlikler
ile bizi unuttuğumuz o masumiyete çağırırken
aynı zamanda ölü toprağın yeşil ağrısı ile
bizi hayatın sert gerçeğiyle yüzleştiriyor.

şairin hayal gücü,
gölgeli çocukların sevincini üzüm taneleri gibi
gamzelerimizde biriktirecek kadar zarif ve cömert.

birbirinden güzel tasvirlerin şairi
kalemini mürekkeple değil de
yıldız tozları, anne duası ve toprak kokusuyla doldurmuş bir ruh sarrafı gibi.


ruhun içinden kopup gelen o gizli yazıcı,
zamanın sırrına dokunmuş bir arif edasıyla,
eşyanın ruhuna sızıyor.
akşamın gurbetinden ürkmesi gibi bir benzetmeyi ancak,
o anın nabız atışlarını duyabilen bir duyuüstü deha başarabilir.

çoğu kalem hüzne boğulurken,
o hüzün çarmıhını
tenhalığa taşıyarak estetik bir zirveye, bir şahesere dönüştürmüş şair.

gıpta etmek yetmez,
bu şiirin önünde ancak sessizliği dillemiş bir hayranlıkla eğilinir