İnsan içindeki karanlığı dinlediğinde bir sonbahar rüzgarı gibi bir yerden başka bir yere savurur düşünceler, Geçmişe bir yolculuktur bu belki uzak bir geçmişe belki yakın bir geçmişe, şairem masum ama kendine yabancı bir halini görür bu yolculukta, bir deniz kenarındaki o dinginlik içinde türküleri yüreğinde hissettirği o duyguyla, dalgalar zihninin kıyısına hislerini vurur, bir yandan bir huzur verirken bir yandan içinin ağırlığı güzel satırlarında kendini hissettirir.

Özgürlüğü ellerinde tutuyor gibidir, baharı hissederken bir yandan hüznüde hissediyor, Ayrılıklar yüreğindeki açılan o boşluklar , özlem duyuyor kaybettiklerine, hayatın rutin akışında belkide hep aynı şeyleri yaşıyordu, hüznü sessizliğe bürünüyordu burda.

Bu karanlıktaki yolculukta hem hüznü hem de rengarenk saksılarla umudu , bir yağmur tanesinde öpüyordu, özgürlük bir hüzün bırakıp gitmişti adeta şiirde. Tüm bunlara rağmen geçmişte yaşanmışlardan kalan bir hüzün olsada geçmişe bağlılığı olsada özgürlüğe de bir özlem vardı şiirde.

Adeta şairemin kanatları var ama ayaklarında prangalar , sessizlikten ve yaşanmışlıktan, görülmeyen parmaklıklar gibi geçmiş önünde, özgür ama uçamıyor , yüreğine sağlık ay ışığım ,gül yüreğine kucak dolusu sevgiler canım hayranlıkla.