Vayyy bu şiir başka bir dünya

Asi ve Şiir demişsin ya tam da adı gibi asi ama naif

Ebru’nun renginde sızıydı kirpiklerim
İlmek atılıp beklenen işleme gibi
Yani bekleyiş bile sanat gibi işlenmiş içine
Güne bakan bekleyişin durağında issız odada soluksuz bir düş

Ödünç alınmış yüzler eğri büğrü gölgeler
Zamanın eteğinden düşer gibi geçip gitmişler
Ne kalmış geriye ne iz

Visal aramışlar ama sırtlarında zamanın tezhip edilmiş ağırlığı varmış
Değişiyor her şey demiş bir ezgi
Kurumuş nehir yataklarında yeni yollar açılmış
Ayaklarda kum tozu göğüste fırtına uğultusu
Çıplak raksın titreyişi
Ve sadece geçip gitmişler

Göçebe bir sırrı taşıyan yolcular
Kendi gül ilkesinin peşinde buğday taneleri gibi
Herkes kendi boşluğuna sığınmış
Hiçbir iz sürmeden kopmuşlar senden

Avazın küpün içinde kalmış
Zaman gök geçer demiş ani bir boşluk açılmış
Gözlerde asi atın koşusu rüzgar peşlerinden düşüyor
İpekten gülüşün solgun rengi kalmış geriye
Köhne kapılar kapanmış içindeki yangına kör bakarak
İz bırakmadan gitmişler

Derin çukurda ağu var bekleyişin duvarı var
Sessizlik kün emrinin sırrına ermiş gibi
Sis yüklü ağaçlardan süzülen ışık
Geceyi delen kanat hışırtısı sen olmuşsun
Çocuksu bir çırpı ateşi kadar sığ bir yağmur damlası düşsün istiyorsun
Şiirin kolları sarsın martılar göğe kalksın

Ama o kalabalık yüzler ve asi atlar
Yine hiçbir iz sürmeden kopmuş gitmiş

Bu şiir hem ayrılık hem isyan hem de kabulleniş
Asi atlar gibi gelenler tozu dumana katıp gidiyor
Geriye sızı ebru gibi suda dağılan renkler kalıyor
Ama sen şiirin kollarıyla sarıp ayakta kalıyorsun

Kelime seçimleri çok güçlü
Tezhip visal kün ağu gibi kelimeler şiire ağırlık katmış
Ama en çok şu vurdu
Hiçbir iz sürmeden koptular benden

Kalemine sağlık
Bu şiir iç yakıyor ama aynı zamanda ayağa kaldırıyor

,👌👏☕🙏