7
Yorum
29
Beğeni
0,0
Puan
359
Okunma

Her şiir sonrası,
Bir gün mutlaka çıkıp gelecekler.
Tozlu aynaları yatıştıracak deniz,
Birlikte ve yalnızken düşlere gidilecek.
Açacak rengi fısıltıların,
Gün eksilen yerlerinden büyüyecek.
Yağmur ve toprağın türküsünde,
Duru gerçeğin perdesini çekerken ışıklar,
Irmağa yağacak pencereler.
Bir dehlizin karanlığında buzul süsler
Ve ağzımın kıyısında aydınlık...
Gece, dudaklarıma şiirdir.
Rüzgâr öper ellerimizi,
Sonra odamıza dolan dünya.
Gizli saklıların içinde,
Bazen en kuytuları taşırken,
Bağıran vakitlerin
Serserisi olur içim.
Bir bahar,
Sabah serinliğiyle kopar;
Masum kalmaz bazen yeniden buluşmalar.
-Ruhumda tunç kelebekler...-
Yırtık uçurtma
Çıplak karanlığa
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.