Bismillah.

Mil yeşili…
Ne bir çam yeşili kadar keskin ne de zeytin yeşili kadar tok.
Sisle örtülü, düşle sarılı bir renk olsa gerek bu. Gözlerini yuman bir şairin kelimelerle orman kurduğu, sessizliğin içinden bir ezgiyle geçtiği bir coğrafyadır belki de.
Kim bilir belki de şair, mil yeşilini hayal ederken güneş ışığına hasret kalan sık yapraklı ağaçlar arasında dolaşmaktadır.

Şiir bazen gözle görülemeyeni gösteren bir mercektir. bazen de görmeden hissettirmenin en güzel biçimidir.
Sadece ışığı değil, karanlığı da bir cevhere, bir kıvama dönüştürür şair.
Bu bağlamda şiir, sıradan değil, rint bir şairin dünya telaşesini hor gören, gönül harmanından süzülen bir dervişin nefesidir.

Şair olmak sadece güzel söz söylemek değildir. Şair, insan olmanın sırlarını araştıran, o sırlarla yaşayan ve bazen o sırların ağırlığı altında ezilen kişidir. Gecenin sayıklaması, kısık ışığın altında bekleyen bir bilinçtir.

Kimi zaman üzüm yarası kokar satırları. Aşkın acısıyla yoğrulmuş, içli ve sarhoş. Kimi zaman da çöl ve duvar olur kulağında, hayatın sert gerçeği fısıldar ona.

Şair, bu yüzden hem sevda hem çile çekendir.


Şiir Dediğin..
“Şiir bahçesinde söz sürdürürsün.
İçinde dünyalar, yıldızlar ışır.
Sevdalı hayaller ufku dolaşır.”

Şiir dediğin bir gönül bahçesidir. O bahçede yalnız güller değil, dikenler de yetişir. Hayaller gelip geçer, bazen tutunur bir dizede. Bazen dökülür gözyaşıyla birlikte. Kalem susar bazen, kelam düşmez aklın süzgecinden. Ama bu susuş bile hep şiirdir.

Besmelesiz başlayan her şiir yarımdır. Çünkü ilhamsız, yani aşksızdır. Aşk sadece beşeri değil, ilahi olanla da kurulur bu bağlamda. İşte bu sebeple şair, kendi içindeki mil yeşili ormanda Allah’ı ararken, kelimeleriyle kendine bir secde mekânı kuruyor.

Şiirle yara iyileşir. Şair, şiiriyle kendini onarır; başkasının iç dünyasına da merhem olur. Çocukluğun üstünü örtmek bir tür vedadır belki ama aynı zamanda şefkatli bir kabulleniştir. Şair, kelimelerle sarar o çocukluğu, tıpkı bir anne gibi.


ve sonunda şiir bir hamağa dönüşür, gökyüzünün hamağına.
Orada biraz uyunur, biraz hayal kurulur, biraz dua edilir.

ve estetik..
Estetik şiirin kumaşıdır. Ruhun kendi armonisidir.
Şiir, estetik bir arayıştır daima. Ama güzellik için değil, hakikat içindir. Hakikatin etrafında sessizce dönen bir kuş gibidir.. Ne kadar yaklaşsa dokunmaz ona.


Sonuç olarak;
Şiir, yüzeyin altını kazıyan bir derinlik işidir.
Tesbih şairin kalemi okuyanı değil, duyanı çağırıyor.
Kelimeleri içinden geçiren,
damıtan
sonra da onları ağır ağır, sessizce çoğaltan kalem.

Bazı kalemler satır satır değil, çağ çağ yazar.
Onlar sadece yazmaz, derin derin kazır, delip geçer, ve silkeler.
Onların niyeti okşamak değil uyandırmaktır.
Büyük ve radikal bir kalem olmak, edebiyatın susarak geçtiği yerlerde yüksek sesle yürümek demektir.

Tesbih şair yüksek sesle yürüyenlerden
Onun derdi beğenilmek değil, sarsmaktır.
O yazdığının ağırlığını çok iyi taşıyanlardan.

Konforun, klişelerin ve yüzeyselliğin duvarlarını yıkan bir şiir.
En içten tebrikler
Hayranlıkla hep.