Ne çok özler o kuru yaprak
Koptuğu dalı,ayrıldığı ağacı
Kelimeler ile anlatılmaz
Sol yanındaki tarifsiz acı
Bir anda kendiliğinden gelişir.
Hissetmiş olduğumuz duygular yoğundur
Hiç unutulmaz bağlı olduğun yeri
Yoğun düşüncelerini hiçbir şey değiştirmez
Savurur o kuru yaprak kendini
Rüzgar insafsız,zaman acımasız olur
Son perde kapanınca

Kalemimden aykırı şiirler düşünce
Sol yanıma açtığın yaralar kanar
Vururum dilime prangalar
Bir rüzgar daha  uçup gider elimden
Hasretinden atmacalar göklerde ters döner
Nice şehirler harabeye olur yıkılır
Kurt yine  ay ışığına saklanır
Bak, gece bile karanlığından utanıyor
Sırrımı nasıl saklasın yıldızlar
Son perde kapanınca

Aşk kalben çok değeli anlamlı duygudur
Yıllar geçse de kırıntısı kalır yüreğinde
Zaman zaman kanar için için
Bu hayat zalim bir değirmendir
Öğütür seni un ufak eder
Bir hasret denizi bu dünya
Bir düşersen insan boğulur
Bir şeyleri değiştiremiyorsan üzülme
Daha ne ağaçlar kurulacak
Ne yapraklar düşecek dalından hazan olacak
Daha ne gemiler batacak
O umut limamına varmadan
Gün gelecek bizde düşeceğiz çaresiz derde
Kimse olmayacak yanımızda,şimdi nerde
Birgün gördüklerimiz,yaşananlar hayal olacak
Ve kapanacak son perde. !!
YEŞİLIRMAK