hevesi kaybolan ormanların sağır dudaklarında
masumiyetin d/izleri..
bunca seyrelen tarihin dağınık soluğu
yağmurun sesinde dal
kum ve sevda
asılı bir güneşle
ıslık ağrısı eşiğe çeken
kendini..
Ve belki kendine muhtaç
yeşili suların...




geçeriz elbet
gölge uçurumlarının ışıklı çölünü
tutunup yorgun aydınlığın kanatlarına
gireriz sabaha hüzün iklimiyle rengin
kış gibi aramıza değişir
nehrin yuttuğu oda
biçimlenir gizli kapıda
koridorlar...




dilin köklerine demlenen düş sarmaşığı
kuytu mevsimlerin boşluğuyla sallanır
vakit kenarlarına seğiren ölümün duvarlarıyla büyür çiçekler
gecenin kavuğuna erken gülüşlü yıldızlar düşer
zeytin yeşili sabahla sarılırım
toprağa..
ruhumun sandal uykusunda kül özlemi
uykusuz rüzgârın ikiz agacı
harflendikçe göğe uzanan
açsa ağzını
kar sesin ağaçlı bahçesiyle
soluğuna kuş kaçar

dolanır işte
İlk ninnisiyle sis
birbirine karışan fotoğrafta




....