Dinle,
kangren sözlerimin,
çitleri sökülen duygularımda.


​Uykusuz türkülerde ruhumun kenti,
ağzında kuzey rüzgârlarıyla eser.
Uyanır anıların belleğinden
telaşlı ikindiler.
​Zaman bağırır sıcak odalarda üşüyen aynalara:
Bu benim derin dalgınlığım,
bağrıyanık sabahlardan
lekesiz iklimlere.


​Soluksuz saatlerde çark tekler.
Özgürlüğün ipleri
bakışlarıma mavi asılır.
Işıkta oynayan kelimelerimin arasında
geceyi tanırım.
​Böyle gelirim, kendimi bulmadan,
babamın yaşına.
​

​Ölüm, bir sancı ötesi,
adımın karanlık merdiveni,
bir boşluk.


Akşam şafakları, gözümde terk,
sevgiye maya çalan düş.
​Soyun sır hüzünlerini sabaha,
kimsenin koluna değmeden.
Bak, içli dışlı heveslerimin yalnızlığı
tuhaf sesinin kıyısında.


​Hafakan;
avuçlarımda çoğalan susuzluk.
​

​Durma, ayağa kalk kentin kavşağında.
Dünyanın saçlarında rüzgâr,
toprağı çalınmış kokular yetim salınır.
Hicran ırmağından şairlerin aşkı akar,
dökülür kumral gülüşler,
gözlerimde yolcular ağlıyor.
​

​Ölüm, kanıbozuk karanlıklarla,
çıkmaz sokaklarda ilerleyen yolların
şakağındaki son pusu.


​Durma, git.
Zamanın ardında bıraktığı öteberi,
menzilinde kendinden emin yılgı tutunur.
Boşaltır sıla tepeleme ayı kente.


​Ölüm ezildi, şaşırdı,
gözlerimde
cennet ağladı.