Hani insan bazen kendini bulurya şarkılarda, türkülerde..
bir kelime bir cümlesinde
sanki mürekkep benim kalem senin
bugün hep mi yağmurin yaşlar..

Deniz mavisi yürek güzel yüreğinden öptüm seygiyle..

Titanic de hiç mi suç yok
Küt diye çarptı bize :)
...

hasat mevsimidir
yüzümdeki serinliğin
hüznümdeki derinliğin nedeni.
şimdi
yürüyen kuşlar geçerken üzerimden
Tüneklere tutunma zamanıdır
yeniden.

Sevgiyle tabiki

Tam 12 yıl an itibariyle,

bir şaiirden daha fazlası, bir şiirden çok daha fazlası.

Gökyüzü tuvaline tasavur edilen resimler,

insana dair, soluk aldığımız mekânların her saniyesinde zapta geçirilen sevinç ve mutlulukları, acı ve hüznü, umudu ve hayâlleri en ince ayrıntılarına kadar kendi perdesinden gözler önüne seriyor.

Her nesne bir yaşanmışlık hikâyesinden renkleri farklı tonlarda sunuyor.Söz ve sükut, yaşamla ölüm arasında uzayıp giden kararsızlıklar, henüz sırrına vakıf olamadığımız anlamla ses arasında gidip gelinen yolculuklar kalıba girdikçe şiirin nefesi ve tek dayanağı oluyor.

İnsan eksiliyor, şiir çoğalmaya devam ediyor.

İnsan ölüyor, şiiriyle yaşıyor, yaşatıyor.

İnsan unutuluyor şiirse hâlâ sesini dilden dile, ilden ile taşıyarak asla unutturmuyor kendini.

Ki şiir tıpkı bir ruh gibi bedenden bedene ışınlanarak varlığını, diriliğini idame ettiriyor.

En büyük güç kaynağı
Şaiirin referansını oluşturan dinamikler, zihinsel dağarcığındaki kültürek doluluk ..

ve birikim.

ve duyarlılıklar, en önemlisi insancıl yaklaşımlar, dert ortaklığı..

ve şiir,
buzların arkasında gezegenimizdeki tüm canlı varlığa ışığını asla esirgemeyen bir güneşin var olduğunu bilinç altımızda taze tutuyor.

ki zamanı gelince
gülümseyecek, sarıp sarmalayacaktır elbet.

Şiirdeki betimler, hergün yeni birşeyler söylemenin gerektirdiği ölçülerde farkını hissettiriyor yine.

Şiirdaşa tebrikle
ve tebessümle.


-Ramazan Boran tarafından 3/18/2021 3:12:45 PM zamanında düzenlenmiştir.