Uzun sözün kısası ;
Ruha bir ten giydirme telaşı bu yüzden olsa gerek diye düşündüm rüzgâr’ın kıvrımlarıyla boşluğa gövdelenen o aynanın buğusunu.Ve üzüm çığlığı taşıyan kuş mısralarının takıldığında yalnızlığın üryan sabahına..

Kelebek doğuruyorsa ateşten, ömrümüzü çalıyorsa şarkılar suzinak makamında,

Kırılgansa ağaçlar, güvercin selamıyla selamladığımızda yine de duymuyorsa, küsüyorsa gök, kirli duvarların soluğuna sokuluysa zaman,
Teni beton, suları kan
Bu vahşi mekânlar
Hayallere meydan okuyarak bir bir ışık boğan zindanlar

Düşlerde acılı bir coğrafya
Maviye adanan gölgeler
beyaz bir gelinlik heyecanı tasıyan anlar, ervahtan bir eyvaha çığlıktır hep.
...

Hâlâ güneş görmemiş 
Ve hâlâ içimizde saklı bir denizsin ey hayat sen!
Keşfedilmemiş.
...

Uzun sözün kısası derken çok konuştum yine sürçi lisan ederim diye korkarım

Eyvallah kadirşinas
ve tılsımlı şaire..
Selem ile.

" zara" yazılan ömürlerden " ervah"ına bir ömrün...

bir bütüne resmetmekten kaçınırım bu şiiri,
belki ömür, ömürler ve onlarcasına resmetmek sanki.
kendini yazmıyor anladığımca şair, pencereden yola bakıyor, şiirlik oluyor
sonra, benim, senin, onların yüzüne ve arada kaynatmışlığı muhtemel kendini.
sonra şiiri yağmura dönüştürüp, hepimizin gözüne sadece bir damlasını bırakıyor, ruhumuza selamıyla elbet, alabilmeyi becerdiğimizce ama.
sımsıcak ölümler ve şarkıların rengarenk kelebekler doğurduğuna şahitliğimden, uçan kuşlara kanat olmamışlığı bilmemek ne de çok ervah'ı mıza yara olsa da elbet.

eyvallah.

Ellerimiz kör, duygularımız kısır.

‘‘kırılgan ağaç’’
İnsanoğlunun yüklediği
Tüm gözyaşları onun gözlerindeydi

Sevgiler