I.
Bolca yalnızlığımız var
Müfreze dolusu XI. yüzyıllar
Bir güvercin kırk arşın öteden uçarsa
Bir kitap okurduk iki kıta nota
Do: sesini incelt
Re: beni tanıyor musun gündüzleri
Mi: bu yalnızlığımızı ekmek gibi bölüşmeliyiz

Matbaacı Celal Usta gülüyor
Onca birikmiş dokuz
Sadece gözlerinden tanıyorum seni
Oysa gülüşecektik bu köşede
Duvarlara yazdığımız devrimler

Yeni bir yalnızlık çıkarma başıma
Henüz ölmek için çok erken

II.
Her şey biraz öyledir
Ucuz krallığın ikindi sonrası sofrası
Yalnızlığımın ölümle sevişmişliği
Bu gidişi koynumda saklıyorum
Yerine koyduğum kırık vazo
Usturuplu bir kahkaha
Haha! Elveda dostlar

Burası kırlangıç yuvası mı
Debelenip durduğumuz deniz
Zamanın somutluğu
Ateşin altını açıyorum
İngiltere falan krallık çöküyor
Hah! Bu sefer elveda

Suratsız kuklalar kan ağlıyor
Saçlarım kesik bir kabusta
Oysa baba oluyorum yalnızlığa
Raks eden buz kütleleri
Yol verin dağlar!
Benim yalnızlığım masmavi

III.
Saçlarını beğeniyorum sevgilim
Sadece kritik anlarda

Lirikal yalnızlığım vapur banklarına oturmuş
Aşksız sokaklarda ekmek kuyrukları
Uzun bir uzaklıktayım
Sesi duyulmayan hissiz yağmur

- Gözlerini kısık tutma
- Gözlerin güzellik yaratsın diye var
- Gül renginde gülüşlerin
- Günümüz anarşizmine yakışan sevdamız
- Güz günü bozulan yeminler

Size pek G harfli günler
Yalnızlığımı tenha köşede bırakıyorum
Bu gök neden mavi

Cömertçe sevebilirim seni sevgilim
Yalnızlıktan ölmediğim bir anda.