I.
Cumartesi,
Saçlarını kıştan kalan rüzgara savuruyorsun
Hatırlıyorum.

Sanki bir adam ölüyor şuracıkta
Sokağıma düşen mandalina kabukları
Topla yükünü sırtlan
Aç veya tok oluruz belki
Sıkı bir dağın gölgesine yaslan
Bak saçlarım sararıyor işte
Hatırlıyorum.

Bu ipler çözülmeye değer
Siyahi bir çocuğun kızıl güneşe olan aşkı
Yaşamak buydu,
Hatırlıyorum.

II.
Ellerimi kesiyor mızraklarıyla tanrı
Gözlüklerin gökten oluşuyor
Gök, ellerime doluşuyor.
Sen ağladıkça bir bulut kaplıyor içimi
Hava: yağmurlu
İki çam ağacı arası hüzünler konuşlanıyor
Hatırlıyorum.

Bir şehri ikiye bölmüştük seninle
Yaşamak ve ölmek
Tut ki yalnızlığın bugün seni terk etmiş
- Cumartesi -
Tut ki ben ağlıyorum
- Cumartesinin ertesi -
O zaman şehrimize güneş doğsun
Gözlerindeki gülüşü,
Hatırlıyorum

III.
Beş vakit masa örtülerini düzeltiyorum
Simetrik bir keman çalıyor akşamüstü
Müzeler boyu seni düşlüyorum
Olur olmadık yerde duraksıyorum
Ve yaşamak buysa
Tiyatrolara özgürlük!
Hatırlıyorum

Kan,
Göğsüme düşen bin ton sızı
Ve hilal şeklinde kirpiklerin
Sonsuzluğu bulabilirsem eğer
Bir vakit daha yaşlanamıyorum
Tıpkı ölmek gibi
Ölmeyi unutuyorum.