ışığı paslı bir uykuda sobelendim yine
tanımazdan gelmeye çalışsam da o fenere
ben değilim bir yanılgı bu dedikçe
iteledi attı beni ateşin önüne
dinlemedi deklanşör vurdu ciğerime ciğerime
ceketimin sol cebindeki leblebi tozları ele vermişti belki
belki de yanaklarımdaydı hâlâ o rujdan leke!



oysa kıpırtısız soluyordum nicedir
ve seviniyordum
adım izlerini sildim diye genzimden
arada ıslatıyordum dudaklarımı hayalinle o kadar!
alışmıştı aynayı kandırmaya yüzüm
bir dargın bir barışık yaşayıp gidiyordum kendimle
ve yıkacaktım esaretin alınganlığını bu gidişle
dizeler, şarkılar bile inanmıştı sonunda
’ben seni değil, seni sevmeyi seviyordum’işte!



kurdalamıyordum hayli zamandır çekmeceleri
kör yatıp baygın uyanıyordum yıldızlı güncelere
eşikte bırakıyordum düşlerimi
arada ter basıyordu zihnimi
yaka paça çekiyordu geçmişe
iki üç kez uydum şeytana yalan yok
o da yetim boyanmış gece vakitleri
ve bir kolaçandan ibaret
mezarlık ziyereti kadardı
fazla kalmıyordum yeminle!



seni sevmek bile yetmezken tek başına
zilhicce yetimi gibi kalıveriyordum öylece
paylaşarak dünleri, alaza mahkûm kırışık gözlerinle
dolduruyorum günleri
kapalı zarfların açık istihareleriyle
sana dönüyordu dünya hiç bilmesen de!


nasıl mı geçer günler
anlatsam anlamazsın ki şimdi
tıpkı aşk gibi işte Piraye!
üçe kadar bir sayı tutacaksın aklından
ve bu rakam beşe tam bölünecek!



tıpkı aşk gibi Piraye
ne çözebileceksin işte
ne bırakıp gidebilecek!

tıpkı!..



ToprağınSesi




.