kuşkularımda yaşayan serseri
gecelerimde yüzün küçük
beyaz ve mavi bulut
sen miydin bu
yatağımdan
ilkyaz umutları oynayınca kalkan
zavallı
sen miydin
çingene düşüncelerle dans ederken
ağıt yakan ölmelere
dokunuşun





düşlerimin ateşinde
bir parça kıvranmışlığım
ellerinle değince canıma
uzadı boyumca ayaklarıma
başıma çökmüşlüğün
rüzgarda uçuşan parçalarımın rengi
perişan yağmurumda
saçlarımdan öpme
saçlarım kımıldanır
ozanların telinde





sözlerimden kaçamadığım karanlık
oturduğum kentte yarım bir resim
biber tozunda üfleyişin gibi acımı
avuç çizgimde yarım veda
tek başına yürüyüşüm
üç-beş derken
akşam nöbetlerine ılık sancı
volta atarken odamda
kamaşan gözlerin





nerden bileceksin
sen dik durdukça yalvarışlarım
yaşımın nakışlarına saklanışı
güneşimsin
içimdeki aşk
ben ölmeden
ölmüşsün
ne farkeder


hem ıssız hücrelerinde kan nerene damlar

anlatsana