İnsanları birbirine bağlayan
Hiçbir şey yok artık…
İnsanların saatlere bakarak
Kendilerini avutmaları geçti…
Artık rüyalar daha renkli ve
Ölüm şekil değiştirdi…
Mezarlıklar yok artık insanların
Kalplerinden başka…
Pencereler artık içe açılmıyor…
Dışa açılıyor kapılarla beraber…
Uçmayı da öğrendi insanlar…
Kollarında ölü kuşlarla kanat çırparak…
Artık evler boş duruyor…
Dışarıda koşuyor bütün insanlar…
Yalnız çıkılıyor artık geceleri
Ölümden kimse korkmuyor…
Yıldızlar öyle aniden düşüveriyor
Ay zaman zaman geç kalıyor…
Güneş ısıtmıyor bile ellerimizi…
Saçlarımızı örebiliyoruz artık
Yıkamak zorunda değiliz…
Suyumuzda yok artık bolca
Tuz yiyoruz…
Sular çekildi ve hepimiz
Hapisiz artık kıtaların sırtında…
Buzullar yok artık bulutlarda
Yağmıyor güneşi görmek fayda etmiyor…
Sevmiyor kimse kimseyi
Ne mecnun nede leyla kimse yok
Herkes kendi derdinde ve
Hepimiz birbirimizi öldürüyoruz
Artık…
Taş yağıyor kafamıza ve bizi
Koruyan hiçbir şey yok…
Yok olmanın eşiğindeyiz…
Nefes almak daha da zorlaşıyor
Ve parçalanıyor dağlar…
Evlerimiz taş dan ve süremiyoruz
Tarlaları gücümüz yetmiyor
Açız ve dayanabileceğimiz
Son ana kadar savaşıyoruz…
Oysa çok geç kaldık…
Artık radyolar yok
Televizyonlar yada telefonlar…
Paraları kullanmak için bir
Gerekçemiz yok.
Bütün şehirler yağmalanmış
Hiç tanımadığımız insanlarla
Aynı yerdeyiz bilmediğimiz
Otları tüketiyoruz…
Ve suyumuz yok…
Yok oluyoruz yavaşça.
ve
Hala çok yavaşız
İnsanlık olarak kurtulmaya...
Ve yok olmaya hızlıyız
Şaşılacak derecede...

//Ersoy//