Puslu dağlardan inip, vefa mı arıyorsun?
Kirli emellerini hazmedip sindiremem.
Paslı prangalarda, elin-kolun çürüsün
Maşeri vicdanlarda, aklanmanı beklemem.

Hevesle koştururken, ilim, irfan peşinde
Muhtelif duraklarda rastlamasaydım keşke.
Kendini avut şimdi, sahte gülüşlerinle
Bin defa yemin etsen, bir daha güvenemem.

Bu kadim toprakların, ekmeğiyle büyüdün
Çapulcu yamağıdır, lütfuyla övündüğün.
Hücrelerine kadar, işlemiş nankörlüğün
Billur gibi suların, tek damlasını vermem.

Sırtında eşkıyanın o melanet hırkası
Ruhunu esir almış, şeytani, şer fırkası
Alnına kazılmışken ihanet sabıkası
Artık o zindanlarda, gün ışığı göstermem.

Bu semti baştan sona gezerken adım adım
Sana dair tek nesne, tek imge bırakmadım
Bağrımdaki öfkenin gücünü kıramadım.
Kalplerde çöreklenen acıyı dindiremem.

Ötüken’den bu güne ,her asrın hatırası
Kutlu bir hazinedir, Türkün anayasası.
Kanundur Bilge Hanın her sözü, her kıssası
Buyruktur Halaskarın ebedi muhtırası
Mahşer gününde bile, kahpeye aman vermem.

Ömer Çelik / Meşuroğlu
Kutlu / 16. 09.2026