Sevrler gördüm, zor günlerde ayırdılar ikimizi
Hüzün ektim küllerine, çoktandır ezdim sazımı.
Sen mısralarımda tüyuğ, sevdalarımın öznesi
Ezelden vatan aşkını bilmez miyim Türkmen Kızı.

Şu Kerkük’ün Kalesini baba ocağı bilirdin
Aşın, ekmeğin bölüşür, mazlumları incitmezdin.
Kum tipisinde, tufanda, kuşanıp nöbet beklerdin.
Toroslardan kuş bakışı görmez miyim Türkmen Kızı.

Eğreti, suni hudutlar, kahpe ellerle çizildi
Hala bütün obalarda akıncıların izleri
Asırlarca ışık tutan, abideler bilinmez mi?
Her türlü yalana karşı, sormaz mıyım Türkmen kızı.

İhtiraslarla bilenmiş, batının sinsi devleri
Ucu açık vaatlerle kandırdılar gafilleri.
Gafletin olduğu yerde, nifak, kargaşa biter mi?
Her sinsi plana karşı, durmaz mıyım Türkmen kızı.

Bol teçhizat ve icazet, akar iken ötelerden
Elde kanas, dilde şarkı, dem vururlar kardeşlikten.
Semirip kuduruyorlar, şu haydutlar kalleşlikten
Sessiz haykırışlarını, duymaz mıyım Türkmen Kızı.

Nemrut’a biat edenler, kor döker çeperlerine
O zeytin bahçelerinin, yavru kuşların suçu ne?
Duvağını örtünmeden, ak düşmüş perçemlerine
Onca derdin, telaşını, bilmez miyim Türkmen Kızı.

Kağıttan kuleleriyle perakende devletçikler
Firavunların emrinde, saraylardaki mirketler.
Bosna’yı, Çeçenistan’ı, Gazze’yi göremediler
Dinmeyen göz yaşlarını, silmez miyim Türkmen Kızı

Çin’in zulmü yerilmiyor, Kıbrıs Türkü bilinmiyor
Karabağ’dan göçenlerin feryatları duyulmuyor.
Türkmen elinde vurgunlar, katliam suç sayılmıyor
İllaki can yoldaşımı bulmaz mıyım Türkmen Kızı.

Taş çıkarırlar şeytana Siyonist emperyalistler
Uğradıkları her yerde, kan ağlar lisan-ı beşer.
Altaylardan Akdeniz’e, kenetlenmelidir eller
Eritip yüce dağları, gelmez miyim Türkmen Kızı.

05. 09. 2009 / Ömer ÇELİK