Çoktandır yosun tutmuş, tali yollar, sokaklar
Fosforlu sarmaşıklar örtmüş merdivenleri.
Külleri soğutulmuş kâgir evler, konaklar
Hararetli rüzgarlar, köşe-bucak savurmuş
Çoktu müdavimleri
Tek düze, basma kalıp, beton devrine kadar.

Mevsimlik odalarda rengarenk kilimleri
Fotoğraflarda semtin mühim karakterleri
Raflarında fasiküller, kitaplar…
Acaba istiflenip beklemek mi dokundu?
Her biri unutmadan saklar fikirlerini
Belli değil, kimlerin sırdaşı olacaklar.

Ne plastik çöplükler, ne katran dehlizleri
Avluda çanak-çömlek, eyvanda güz gülleri
Evhamlı kuytu katlar!
Mavi çerçevelerden bakarlar ufka doğru
Tepeler kışlayınca, paklanır, bezenirdi
Hazan bahçelerine karlar düşene kadar.

Dışarıda büyüleyen zemheri manzarası
Sımsıcak yuvalarda, bayram, şenlik havası
Radyolarda eskimeyen şarkılar...
Duvarlarından sızar, hâlâ mistik kokusu...
Ortada yer sofrası
Etrafı kalabalık, üstünde bakır kaplar…

Sedir başında evin güngörmüş sakinleri
Asil tavırlarıyla, jestleri, mimikleri..
Dillerinde eksilmeyen dualar..
Vecizelerle dolu
Enfes masallarıyla ibretlik öyküleri
Acaba hangi kesif zihinlerde kaldılar?

Ne çare insanlığın kimyası tam değişti
Sentetik moleküller, genlerine yerleşti.
Suni arkadaşlıklar…
Niceler dostlarından, sevdasından soğudu
Sanal alemde harcar, tüketir gençliğini
Heba olan yılları, nerede bulacaklar?

29. 01. 2026
Ömer ÇELİK