Kaybetmekten korktuğum şeyleri
    Serbest bıraktım.
    Bunu, bir vedanın içinden değil,
    Yavaş yavaş kendime geri dönerken yaptım.
​    Bir sabah, kapının eşiği
    Ayakkabılarımı eskisi kadar beklemiyordu.
    Koridordaki ayna, geçerken
    Yüzümü değil, acelemi eksik buluyordu.
​    Camı sildim, dışarı aynı kaldı;
    Camdaki buğu, benden önce çekilmişti.
    Pencerenin önündeki sandalye,
    Aylarca aynı yerde durdu, kimse oturmadı.
​    Ama ilk kez, bir boşluğu değil,
    Sadece bir sandalyeyi gördüm.
    İçimde kimseyi beklemeyen bir duruş uyandı;
    Kimseyi çağırmıyor, kimseyi tutmuyordu.
​    İlk kez, bir odanın içi eksik görünmüyordu.
    Ve insan, kendine ait olduğunu sandığı her şeyi bıraktığında
    Yalnız kalmıyor;
    Sadece, kendi yankısından çıkıyor.
​    O günden sonra, evdeki eşyaların yerini değiştirmeyi bıraktım.
    Bir askının, yıllardır aynı ceketi taşıyabilmesi,
    Benden daha iyi susmayı biliyordu.
    Mutfakta, sapı çatlamış tahta kaşığı atmadım;
    Çorbayı yine karıştırdı.
​    Bir akşam, duvardaki saati durduğu hâlde indirmedim;
    Bazı zamanlar, duvarda kalınca daha doğru susuyordu.
    Sonra, eski bir defter açtım.
    Yazılar bana aitti ama bekleyen kişi ben değildim.
​    Defteri kapattım.
    Mürekkep, benden daha iyi biliyordu
    Hangi cümlenin artık dokunulmaması gerektiğini.
    Eve döndüm, her şey yerindeydi.
​    Askı, aynı ceketi taşımaya devam ediyordu.
    Çatlak bardak, aynı raftaydı.
    Kapının kolu, kim gelirse gelsin aynı soğukluğu taşıyordu.
    Hiçbir eşya beni beklememişti; ilk kez, buna kırılmadım.
​    O an anladım;
    Ben, kaybetmekten korktuğum şeyleri serbest bırakmamıştım.
    Onlar, benden usul usul çekilmişti.
    Ben ise, geride kalan değildim; geç kalan bendim.
​    Ve bütün bu zaman boyunca, omuzumda taşıdığım şey
    Bir insan, bir eşya, bir hatıra değilmiş;
    Kendime, ısrarla anlattığım hikâyeymiş.
​    Onu bıraktığım gün, gökyüzü değişmedi.
    Sadece, içimde yıllardır aynı yerde duran yük,
    Omzumu benden önce terk etti.
    Ve ben, ilk kez, kendimi taşımak zorunda kalmadım.
​Alper KARAÇOBAN