Kalbinde kiracı olmak istemiyordum,
Bana bir anahtar uzatmanı da.
Anahtarla açılan hiçbir yere
Ait olamadım ben.
​Her gidişimde,
Kendimden birazını eşiğin dışında bıraktım.
Belki biraz daha eksilirsem,
İçinde bana ayrılmış küçük bir sessizlik
Çoğalır sandım.
​Yanılmışım.
Meğer bazı evlerde eşyalar yaşlanıyor,
İnsanlar hiç yerleşemiyormuş.
​Adımı hiçbir duvara yazmadın,
Ama silmediğin boşlukları ezbere biliyorum.
​İnsan çıktığı eşiği unutabilir.
Ama ardında kendine ait iz kalmadığında,
İçindeki ev ilk kez sessizleşir.
​Gitmedim;
İçimde kalacak yer kalmadığı için çıktım.
Bir kapıyı kapatmak her zaman vazgeçmek değildir.
Bazen insan kendini içeride unutmamak için gider.
​Ben evi terk etmedim,
Beni benden eksilten odalardan çıktım.
​Şimdi içimde sana göre kurulmuş
Bütün koridorların yönünü değiştirdim.
Artık hangi düşüncem yürümeye kalksa
Sana varmıyor.
​Kapının açılma yönü aynı kaldı;
Ben artık o tarafa dönmüyorum.
​Eşiğinden ayrılırken arkama bakmadım,
Çünkü bazı evler arkasından bakılacak kadar
Ev değildir.
​Bir gün aynı kapının önünden yeniden geçersem,
İçeri girmek için değil;
Orada bıraktığım kendimi sessizce almak için duracağım.
​Ve o gün anlayacağım:
İnsan bir evi terk ettiğinde adres değiştirmiyor,
Kendine ait olmayan bir hayatın içinden çıkıyor.

​Alper KARAÇOBAN