Aramızda kilometrelerce yol olsa,
Mesela üç bin, mesela beş bin…
Elimi uzatsam,
Tutar mısın?
Çünkü bazı uzaklıklar
Ölçülmez kilometreyle;
İki insanın birbirine değmeden
Aynı sessizliğin içinde buluşmasıdır.
Ben sana yaklaşmak için
Yolları tüketmek istemiyorum.
Bir gün,
Hiçbir yere gitmeden
İçindeki bana ayrılmış yere
Varmak istiyorum.
Aramızda şehirler çoğalsa,
Geceler başka saatlere bölünse,
Aynı gökyüzünün altında
Başka başka suskunluklara uyansak bile…
Sen elini uzattığında
Ben o eli,
Dünyanın bütün uzaklıklarından
Daha yakın bilirim.
Bazen insan
Birinin yanında değil,
Yokluğunun içinde büyütür sevgisini.
Adını anmadan konuşur onunla,
Kimse duymadan
Bir cümlenin en derin yerine
Saklar sesini.
Ben seni
Mesafeye rağmen değil,
Mesafenin bütün hükmüne rağmen seviyorum.
Öyle ki,
Aramıza binlerce gece girse de
Ben yine sabahı
Senin adının değdiği yerde beklerim.
Çünkü bazı insanlar
Hayatımıza sığmaz;
İnsanın içinde
Hiçbir ölçünün yetişemeyeceği
Bir yer açar.
Sen benim içimde
Ne bir adres oldun
Ne de gidilecek bir yer…
Sadece,
Nerede olursam olayım
Kalbimin yönünü kaybetmediği
Bir yer oldun.
Bir gün mesafeler
Aramızda kendi dilini kursa,
Saatler birbirini tanımaz olsa,
Gökyüzü bile iki ayrı yerden baksa bize…
Ben yine
Sana uzanan o tarafımı
Kendimden saklamayacağım.
Çünkü benim senden istediğim
Binlerce kilometreyi aşman değil.
Sadece,
Ben sana doğru uzandığımda
O uzaklığın içinde
Elimi araman.
Aramızda dünyanın
Bütün uzaklıkları olsa bile…
Elimi uzatsam,
Tutar mısın?
Alper KARAÇOBAN