Kim vurdu beni?
Kimse görmedi.
Çünkü bazı ölümler,ses çıkarmaz.
​İnsan,alıştığı sessizliğin içinde
yavaş yavaş kaybolur.
Ben ise,
öldüğümü,nefes almaya devam ederken
öğrendim.
​Bir gün,sesinin rengi değişti.
Ben bunu yorgunluk sandım.
​Sonra gözlerin,
aynı göğe bakıp başka bir mevsimi sevmeye başladı.
Ben yine sustum.
​Meğer felaket,gürültüyle gelmiyormuş.
Önce aynı sofrada,iki yabancı aynı ekmeği
bölüşüyormuş.
Sonra,hiçbir şey olmamış gibi
hayat devam ediyormuş.
​İşte insan,en çok
o sessizlikte parçalanıyormuş.
​Çünkü yıkılan evler ses çıkarır;
yıkılan güven ise,toz bile kaldırmaz.
​Ben sana,ömrümün kapısını açmadım.
İçimde çocuk kalan son odayı verdim.
​Sen...
Kapıyı kapatıp gitmedin.
Duvarların yerini değiştirdin.
​O yüzden,
şimdi ne tarafa yürüsem,eve varamıyorum.
​Bir sabah uyandım.
Acı gitmiş sandım.
Meğer,yer değiştirmiş.
Kalbimden çıkıp,dilimde yaşamaya başlamış.
​O yüzden,adını her andığımda,
kelimeler,boğazımdan değil;
üstü örtülmemiş bir mezardan
geçerek geliyor.
​Ve ben,her cümlede,içimde gömdüğüm
seni,yeniden toprağa veriyorum.
​Bir gün,evde dolaşırken,
kendi ayak seslerime yabancılaştım.
Meğer insan,önce yaşadığı yere değil,
kendine sığamaz oluyormuş.
​Duvarlar,aynı yerdeydi.
Ama yankıları,başka birine aitti.
Pencereden giren ışık,evi buluyordu;
beni değil.
​Bir fotoğrafın önünde durdum.
Gülüyordum.
Ama o gülüşü hatırlayan
kimse kalmamıştı.
​Sonra,hatırlamaktan korkmaya başladım.
Çünkü her hatıra,kapısını açtığım anda,
içinden sen çıkıyordun.
Oysa ben,sana inanmış olan günü
unutmak istiyordum.
​Bir akşam,hafızamı toplamak için
çocukluğuma indim.
Kapısını çaldım.
Kimse açmadı.
Meğer,en eski evler bile,
içinde yaşamadığın kadar seninmiş.
​O gün öğrendim:
İnsan,yalnız bugünü değil,geçmişini de
kaybediyormuş.
​Şimdi içimde,kırılmış bir pusula taşıyorum.
Ne kuzeyi gösteriyor,ne seni.
Ama hangi yöne dönsem,hep eksildiğim yere
çıkıyorum.
​Çünkü bazı ayrılıklar,iki insanın arasına
mesafe koymuyor.
İnsanın,kendi içine,sonsuz bir uzaklık bırakıyor.
​Bir gece,adını içimden geçirdim.
Hiçbir şey olmadı.
​İşte en çok bundan korktum.
Çünkü acının bitmesi değil,alışmasıydı bu.
​İnsan,bir yangını söndürerek yaşamıyor.
Bir gün,külün üstünde yürümeyi öğreniyor.
Ve ayaklarının,neden hâlâ yandığını kimseye anlatamıyor.
​Bazı sessizlikler,içimde yuvasını yitirmiş
kuşların
kanat sesiymiş.
​Bana,"İnsan en çok neyi kaybeder?"
diye sorsalar...
Adını söylemem.
Gidişini anlatmam.
​Çünkü insan,bir başkasını değil,kendi sesinin
en masum yankısını kaybediyor.
​Ben,
hiçbir aynaya kendimi görmek için bakmadım.
Sadece,bir zamanlar
gözlerinin içinde yaşayan o adamı,
belki rastlarım diye aradım.​Bulamadım.
Çünkü sen,giderken,bir evi değil,
kendime döneceğim yolu yanında götürdün.
​Ve ben,
hangi kapıyı çalsam,içeriden,kendi sesim
açmıyor.
​Sanki ben,kendi hayatımdan usulca çıkarılmışım.
Kimse fark etmeden...
Ben bile...
​Kim vurdu beni?
Yıllarca,bir isim aradım.
Bir yüz.
Bir suçlu.
​Sonra anladım.
Ölen,bir insan değildi.
Bir insana,hiç şüphe etmeden
inanabilen taraftı.
​O gün...
Seni kaybetmedim.
Dünyaya,bir daha aynı gözlerle
bakamayacak, beni kaybettim.

​Alper KARAÇOBAN