Şiirini okurken sanki bir rüyanın içinden geçtim sevgili Tülay… Kelimelerin sadece anlam değil, his taşıyor. Her dize, insanın içine işleyen bir yalnızlıkla ama aynı zamanda derin bir fark edişle örülmüş. “Suretler söküldü, ben kaldım geride” dizesi özellikle çok çarpıcı; insanın kendisiyle yüzleşmesini bu kadar güçlü anlatmak kolay değil. Dilin yoğunluğu, imgelerin zenginliği ve o hafif hüzünlü ama asil akış… gerçekten çok etkileyici. Kalemine, yüreğine sağlık. Böyle şiirler hissedilmeden yazılmaz. Hisseden o güzel yüreğine selam olsun🤍

Bu şiir loş bir odada fısıltıyla okunan bir rüya gibi

Suretler söküldü diyerek başlıyor
vakit ceviz kıvrımlarında üşüyor
herkes çekiliyor ben geride kalıyorum
kıyılar yüzüme çeper gibi karışıyor .

Ayazla vurulmuş bir parsın gücünde gece çapasına takılıyor
göğün suları mayalanıyor kurşuni uğultu kuyuların ağzında büyüyor
maun esinti duvarlara serabı kıymış gölgeler çıngıraklı geceye sürükleniyor .

Zülalimde derbeder bulut var
hokkaya sığmayan sonsuzluk var
hangi suskuyu söylesem cereyan oluyor
sessizlik savrulan cevher eşyada kehribar mahrumiyet .

Reçineli düş boşluğun bileğini sarıyor
karanlığa gözenek açılıyor .
arduvaz yalnızlıklar gecenin kör damarlarına oyuluyor .
eşiğin altında hüzün huzursuz ikindi

menekşe kokulu kayalar bulanık su üstünde
çimenlerin altında uyuyan ikindiler yüzümden geçiyor
ve en son bil ki aşk olsun diyorsun .

bu şiir anlatmıyor hissettiriyor
kelimeler değil gölgeler konuşuyor
sessizlik bile bir güfte olup yükseliyor

çok katmanlı çok karanlık ama içinde ışık taşıyan bir metin
okurken zaman duruyor insan kendi içine düşüyor

bu kadar yoğun bu kadar dokulu yazmak kolay değil.

Kalemine kelamına yüreğine sağlık.
☕🙏