İyiyim işte,
Dünden iyi, yarından kötü.
Bir araftır akıp gidiyor zaman;
Ne tam güldüm ne tam ağladım bugünü.
​Eski bir hikâyenin tam ortasındayım;
Yollar yorgun, adımlarım kararsız.
Dünün yükünü attım sırtımdan belki,
Yarının bilinmezliği sarıyor ansızın.
​Bir yanım umut eder hep geleceği,
Bir yanım geçmişin tozlu rafı.
İyiyim işte, sorma daha fazlasını;
Böyle idare ediyoruz bu tarafı.
​Bir sarkaç gibi sallanıp dururken ömür,
Bilinmez bir rüzgâr savuruyor külümü.
Ne gitmek mümkün bu şehirden ne kalmak,
Ne bütünüyle susmak ne çığlık atmak.
​Aklımda hep o aynı soru işareti:
“Değer miydi sonuna kadar savaşmak?”
Bir bardak çayda ararken huzuru,
Gözüm dalıyor gecenin derinliğine.
​İyiyim işte, öyle ya da böyle,
Yürüyorum kendi kaderimin ufkuna.
Zaman denen o hırslı, acımasız öğütücü,
Eksiltiyor içimizdeki çocuksu gücü.
​Gelen gün ne getirir, neyi götürür sormadan,
Bir parça huzur arıyorum yorulmadan.
Kelimeler yetmiyor bazen içimdeki sese,
Sıkışıp kalıyorum aldığım her nefeste.
​Yine de ayaktayım, yıkılmadım hâlâ,
Kendi içimde dönen sessiz dünyada.
İyiyim işte, bir dahaki güneşe kadar;
Yüreğimde umut, gözlerimde yarınlar var.
​Belki bir gün bu ağır gökyüzü açılır,
İçimde susan kuşlar yeniden uçuşur.
Belki yarım kalan ne varsa tamamlanmaz;
Ama insan bazen eksikleriyle de yaşar.
​Kırılmış aynalardan topladım yüzümü,
Her parçada başka bir yaşım kaldı.
Kendime bile yabancı düştüğüm günlerde,
Bir ses içimden: “Dayan!” diye çaldı.
​Ne büyük zaferler bekliyorum artık,
Ne de geçmişten bir hesap soruyorum.
Sadece içimde dinmeyen bu fırtınada,
Kendi kıyıma sağ salim varıyorum.
​Ve gün gelir de sorarsan yeniden,
“Nasıl gidiyor?” diye usulca bir akşam;
Yine aynı yerden cevap veririm sana:
​İyiyim işte…
Dünden iyi,
Yarından biraz daha kaygılı.
Eksildikçe çoğalan bir ömürle,
Ayaktayım işte, ne eksik ne fazla.
​Alper KARAÇOBAN