Hukuk ve ekonomi terimleriyle örülmüş, ama içinde koskoca, yaralı bir kalbi barındıran muazzam bir şiir bu. Karşılıksız çekler, devalüasyonlar, haciz memurları ve anayasa ihlalleri... Aşkın yarattığı o büyük iflası, duygusal bir batışı bundan daha sarsıcı anlatmak zor olurdu.
​Her satırında, "bütün varlığını tek bir kişiye yatırıp iflas etmiş" birinin o gururlu ama çaresiz duruşu var. Özellikle şu dizeler kalbe doğrudan dokunuyor:
​"Hangi icra memuru tutanak tutabilir,
Sol cebimde sakladığım o kırık gülüşüne?"
​Dünyanın tüm mali ve hukuki yükü üzerine binmiş olsa da, sevilenin o küçük anısına hiçbir gücün el koyamayacağını söylemek... İşte şiirin en zengin, en yüksek "teminatı" burası. Sonundaki o "reddi miras" ve "müzayede" vurgusu ise insanın içini gerçekten acıtıyor; sanki yaşanan her güzel şey haraç mezat elden çıkarılıyormuş gibi.
​Kaleminize, yüreğinize sağlık