​Seni yazmamak için verdiğim savaşı
Yine kalemim kazanıyor.
Allah kahretsin!
Kalem elime değdiği anda,
Ucu kırılasıca yine seni yazıyor.
​Kâğıt bile kalemle bir olmuş,
Bana seni hatırlatıyor.
Söndürdüğüm sigaranın izmaritinde bile adın tüterken,
Hangi sokağa sapsam,
Kaldırımlar senin adımlarınla sesleniyor.
​Ben her gece bu şehri karşıma alıp
“Bitti,” diyorum.
Ama masadaki çay bardağı bile
Bu yalanıma gülüyor.
​Vefasızlığının yükünü
Bu yorgun omuzlara bırakıp gittiğinden beri,
Ne kâğıt dert ortağım oldu bana,
Ne şu lanet olası kalem.
Yeminlerimi çiğneten o gözlerin deryasında kaybolmuşken,
Şimdi hangi dize kurtarır beni
Bu zifiri karanlıktan?
​Seni satırlara gömmek isterken
Yine baş köşeye oturttum ya;
İşte bu da
Kendime verdiğim en büyük mağlubiyet olsun.
​Sen gittiğinden beri
Bu masada hiçbir şey adil değil;
Ben susuyorum,
Masadaki her eşya senin dilinden konuşuyor.
“Unuttum,” dediğim her yalana,
Duvarlar yankısıyla gülüyor.
Seni benden koparmaya
Ne bu şehrin ayazı yetiyor,
Ne de geçen zaman.
​Bir sükût ektin içime,
Fırtınasından başım dönüyor.
Hani diyorum ya hep:
“Bu da son dize, bu da son feryat...”
Ama ne zaman elime bir kalem alsam,
Ucu yine senin uçurumlarına kırılıyor.
​Varsın bu şehir
Bizi yan yana yazmasın;
Ben seni her gece
Kendi küllerimden doğurup
Bu solmuş sayfalara,
Ebedî bir yâren diye kazıyorum.
​Adını sildim sandığım her hece,
Sırtımda bir hançer şimdi.
Bu hesabı kapatmaya
Ne ömür yeter, ne kalemin gücü.
Gidişinle açtığın yarayı
Yarınlara miras bırakmayacağım artık;
Bir gün bu kalem de susacak,
Bu kâğıt da seni taşımayı bırakacak.
​O gün ne sen kalacaksın satırlarımda,
Ne de ben bu şehrin ayazında.
Seni yazan kalemimden
Son kez söküp atacağım adını;
Çünkü bazı vedalar affedilmez,
Bazı insanlar unutulmaz belki;
Ama bir daha asla
Baş köşeye oturtulmaz.
​Alper KARAÇOBAN