​Ben artık o eski ben değilim, vurgun yedim...
Yüreğimin en derin fırtınasında kırıldı dümenim.
Sakin limanlar ararken dalgalara teslim oldum,
Kendimi akıntıya bıraktığım gün tükendim.
​Gözlerimde o eski pırıltıdan eser yok şimdi,
Sessizliğim, en gürültülü çığlığımdır benim.
Kime dokunsa ellerim, bir hüzün bulaşır,
Çünkü ben artık yarım kalmış bir hikâyeyim.
​Ne baharlar avutur beni bu saatten sonra,
Ne de tanıdık yüzler siler bu derin izi.
Kendi ömrüne bile misafir kalmış,
Yabancı bir gölgeyim şimdi, anla beni...
​Yorulmuşum kelimelerden, sessizliğe sığınmışım,
Geceye anlattığım dertleri içime gömmüşüm.
Gidenlerin gölgesi kalmış da şu viran hanede,
Ben kendi küllerimden doğmayı çoktan unutmuşum.
​Artık aynalar bile ismimi fısıldamıyor,
Yüzümde taşıdığım ömrü ben bile tanımıyorum.
Her yara bir düğüm vurmuş ruhumun kapısına,
İçeri giren umutları sessizce geri çeviriyorum.
​Bir zamanlar göğe emanet ettiğim dualarım,
Şimdi kırık kanatlı kuşlar gibi avuçlarımda.
Ne bekleyen bir sabah kaldı ufuk çizgisinde,
Ne de "geçer" diyen bir ses kulaklarımda.
​Ben artık kaybetmeyi ezberlemiş bir adam değil,
Yokluğun dilini ana dili gibi konuşanım.
Öyle çok sustum ki, sessizlik bile yoruldu benden,
Acının bile söyleyemediğini taşıyanım.
​Varsın kimse anlamasın içimde kopan tufanı,
Her yıkılış biraz daha taş etti yüreğimi.
Bir gün bu dünya beni tamamen unutsa bile,
Şiirlerim anlatacak benden geriye kalan sessizliği.
​
Alper KARAÇOBAN