Masanın üstünde iki fincan...
Biri soğumuş,
Diğeri beklemekten vazgeçmiş.
​O gün anladım:
Bazı eşyalar da yas tutarmış.
​Takvimler değişti,
Pencereden mevsimler geçti.
Ama duvardaki saat,
Bir ayrılığın dakikasını
Hâlâ bırakmadı.
​Bir aşk biter; insan bunu önce inkâr eder.
Sonra aynı sokaktan geçerken
Başını çevirmemeye çalışır.
​Çünkü bazı köşeler,
Hatırlamaktan daha güçlüdür.
​Bir kahve daha soğur aynı masada,
Aynı sessizlik büyür fincanların arasında.
Adını anmadan geçen saatler gibi,
Eksilerek çoğalır insan kendi içinde.
​Bir kitap açarsın,
Arasından eski bir yaprak düşer.
​Anlarsın ki,
Hatıraların da mevsimi var;
Kuruyorlar...
Ama dağılmıyorlar.
​"Gitmek" dedikleri,
Bir bedenin uzaklaşması değildir.
Asıl giden,
Birlikte kurulmuş yarınlardır.
​İnsan en çok,
Gerçekleşmeyen ihtimallerin yasını tutar.
​Sonra susmayı öğreniyorsun.
Çünkü bazı acılar
Konuşuldukça eksilmiyor;
Sessiz kaldıkça
İnsanın içine yerleşiyor.
​Ne sana sitemdir bu,
Ne kendime verilmiş bir ceza.
Sadece...
Yarım kalmış bir şarkının
Bitmeyen son kıtası.
​Ve gün geliyor,
Adını anmadan yaşamayı öğreniyorsun.
​Ama bir kahvenin buğusunda,
Bir tren düdüğünde,
Yağmurdan sonra toprağın kokusunda,
Ansızın yeniden karşılaşıyorsun onunla.
​İnsan,
Unuttuğunu sandığı şeylerle yaşlanıyor.
​İşte yarım kalanların şarkısı,
Hiç bitmeyen yerden başlıyor.
​Alper KARAÇOBAN