​Bir gün öyle bir an gelecek;
İkimiz de, hiç bilmeden
Aynı yerimizden kanayacağız.
​Sen bir an duracaksın.
Ben de.
​Sanki hayat, iki ayrı bedende
Aynı acıyı uyandıracak.
​Belki yürürken adımlarından biri
Ötekine yetişemeyecek.
​Belki sen,
Düşünmediğini sandığın bir şeyi
Ansızın hatırlayacaksın.
​Ben başka bir yerde, elimdeki kalem
Bir cümlenin ortasında susacak.
​Seni düşünmediğimi sanırken
Adın, yazmadığım yerden kâğıda sızacak.
​Çünkü bazı hatırlayışlar
İnsanın aklına düşmez;
​Beden, senden önce
Kimi özlediğini hatırlar.
​O anda
Göğsünün altında
Küçük bir sızı büyüyecek.
​Adını koyamayacaksın.
​Benim içimde de
Uzun zamandır susan bir yer
Ansızın ses verecek.
​İkimiz de
Nedenini bilmeyeceğiz.
​Çünkü bazı duygular
Akıldan önce bedene ulaşır;
İnsan, neyi özlediğini
Bazen kendi nabzından öğrenir.
​Belki aynı dakikada
İkimizin de içinden
Bir şey çekilecek.
​Sen söyleyeceğin sözü
Son anda yutacaksın.
​Ben, içimde büyüyen adı
Yine sessizliğe bırakacağım.
​Çünkü bazı şeyler
Kaybolduğu için değil,
Artık saklanamayacak kadar
Ağırlaştığı için susar.
​Sonra gün,
Hiçbir şey olmamış gibi
Kendi yoluna devam edecek.
​Gökyüzü rengini değiştirecek,
Kuşlar yönünü şaşırmayacak.
​Dünya dönecek;
İkimizin aynı anda kanadığından
Habersiz.
​Ama ikimiz de bileceğiz:
​Bir yerlerde, aynı anda
Birbirimizin içinden geçtik.
​Ne gördük birbirimizi, ne duyduk.
​Yine de
Birbirimizin sessizliğinde
Kendi izimizi bulduk.
​Gece ilerleyecek.
​Sen gözlerini kapatacaksın.
Ben de.
​Ama uyku,
İkimizin de yanından geçip
Başka bir yere gidecek.
​Ve ikimiz de aynı soruyu
Başka kelimelerle soracağız:
​“Ya hâlâ?”
​Cevap gelmeyecek.
​Bazı cevaplar, sesle değil;
İnsanın içinde
Uzun süre susamamasıyla verilir.
​Belki bir gün
Yollarımız gerçekten kesişecek.
​Belki de hiç.
​Ama o gün,
İkimiz de anlayacağız:
​Biz birbirimizi kaybettiğimiz yerde değil,
Birbirimizi hâlâ hatırlayabildiğimiz yerde
Taşıyoruz.
​Çünkü bazı hikâyeler
Son noktayı koymaz;
​Sadece
Virgülünü zamana bırakır.
​Alper KARAÇOBAN