Yolun düşerse bir gün gönül haneme,
Kapım da açık, yüreğim de sana.
Lükse gerek yok, samimiyet başköşede;
Bir tatlı söz yeter, gerisi bahane.
​Gel, bugün misafirim ol;
Çay var içersen, ekmek var yersen.
Kahvem yok, gönlüm çaydan yana...
Derler ya, "Kırk yıl hatırı var."
​Kahveyi değil, vefasızlığı sevmedim ben;
"Kırk yıl hatırı var." deyip kırk günü bile esirgeyenleri.
O yüzden çay demlerim her gelen dosta;
Çünkü hatır fincanda değil, gönülde demlenir.
​İster otur başköşeye, başımın tacı ol,
İster susup dinlen, içindeki sesi dinle.
Bizde misafir baş üstünde taşınır;
Gönül ne çay ister ne kahve, dokunan bir kalp arar sadece.
​Bizim zenginliğimiz ne altındır ne gümüş;
Paylaşılan lokmadır, içten bir gülüştür.
Bir tas çorba, bir bardak çay yeter bazen;
Yeter ki sofraya sevgi, yüreğe vefa düşsün.
​Çayın demi koyulaşır, sohbet derinleşir,
Saatler geçer de kimse zaman saymaz.
Çünkü aynı masada gönüller buluşmuşsa,
Sessizlik bile en güzel sözü anlatır.
​İnsan dediğin biraz da hatırlanma biçimidir;
Kimi kalpte iz bırakır, kimi yalnızca gürültü.
Biz iz bırakmayı seçtik sessizce,
Ne kırarak ne de kırılarak...
Bir çayın buğusunda saklı kalarak.
​Bir gün ne çay kalır ne ekmek sofrada,
Ne de fincanların sıcaklığı avuçlarda...
Geriye gönülden gönüle bırakılan iz kalır;
Çünkü insan, gönüllerde bıraktığı vefa kadar yaşar.
​Ve bil ki insan, bir fincan çayda değil, bir gönül sıcaklığında hatırlanır...
​Alper KARAÇOBAN