Buz kesmiş bir gecenin ayazında tir tir titremeden,
Güneşin bağrı ısıtan o ilk hamlesini bilemez insan.
Kışın gazabını iliklerine kadar solumayan gafil,
Baharın gelişini sıradan bir takvim yaprağı sanır...
​
Sokaklardan binlerce göz geçer her Allah’ın günü,
Bakar da zerre kadar iz kalmaz geriye.
Oysa gerçek bakış, gözün değil göğsün işidir;
Kalpte başlamayan her seyir, kör bir karanlığa varır.
​
Görmek ki; alelade bir görüşün ötesinde sırlı bir nasip,
Her kula vermezler o ince, o kederli hassasiyeti.
Bir çehreye bakıp arkasındaki yangını sezmek,
Ancak nasibi aşkla mühürlenmişlerin kârıdır...
​
Tam da o an, mızrap vurur bağlamanın göğsüne usulca,
Tezene dize gelir, teldeki duman yükselir geceye.
Bir ozan kelam etmeye başlar mırıldanarak;
O ses ki doğrudan bozkırın tozuyla, tuzuyla harmanlanmıştır...
​
Sazın teknesinde büyür o yanık, o içli nidalar,
Aşkı bir gergefe koyar gibi dokur karanlığın koynuna.
Her türküde bir ayrılığın, her perdede bir vuslatın,
İlmek ilmek işlenmiş o gizli hüznü saklıdır...
​
İşte orada, o ahşabın ve telin buluştuğu yerde
Ruhun bütün kederi süzülür, durulur bir pınar gibi.
Sızı, kendi kabuğundan sıyrılıp güzelliğe evrilir;
Acı bile asil bir tebessüme dönüşür ozanın nefesinde.
​
Dünya dediğin kuru bir gürültüden ibarettir aslında,
Ta ki bir insanın göğsünde o mukaddes yangın tutuşana dek.
Yanmadan bilinemez hiçbir hakikatin gerçek rengi,
Har olmadan pişmez insanın o ham hamuru...
​
Kalbin kor ateşten geçtiği o demlerde başlar mucize;
Taş dile gelir, kurumuş dallar ansızın tomurcuk verir.
Cihan, ancak sevmeyi bilen bir ruhun penceresinden
Bütün ihtşamıyla açılır, baştan başa bir cümbüş olur.
​
Ne lafın çokluğu kurtarır insanı bu fani durakta,
Ne de süslü cümlelerle örülmüş o sahte kibrin duvarları.
Sadece bir türküye sığdırılmış o yalın iç çekiş,
Koca bir ömrün yükünü hafifletmeye yeter...
​
İşte böyledir sevgilim bu haritanın alınyazısı;
Ayazı görmeyen bahara uyanamaz,
Yangını çekmeyen şiir olamaz...
Ve dünya, ancak bir kalbin sızısıyla yoğrulunca güzelleşir.