Zifiri bir gece çöker kentin üzerine usulca,
Sokaklar simsiyah bir ejderha gibi yutarken zamanı.
Boşuna medet umma gökteki cılız yıldızlardan,
Karanlıktan kaçmak değil, onun göğsüne basmaktır direniş;
Gözlerini kapatıp içindeki o saklı çırayı tutuşturacaksın...
​
Çırpındıkça daha çok batar insan kendi bataklığına,
Kendi kibriyle bilediği kılıç dönüp kendini vurur.
Savaşmak yetmez bazen bu amansız gölgelerle;
Diz çökmeyi bileceksin kentin o soğuk taşlarında,
Karanlığın kalbine bir mızrak gibi girmeyi öğreneceksin...
​
Bazen yolunu bulmanın tek çaresidir kaybolmak,
Bırakacaksın kendini o dipsiz, o tekinsiz koyuluğa.
Ne aklın feneri aydınlatır o kuytu geçitleri,
Ne de avucunda biriktirdiğin o sahte pusulalar;
Ruhun, kendi karanlığıyla yüzleştiği yerde başlar hakikat...
​
İşte orada, o en dibe, o kimsesiz eşiğe vardığında,
Soyunursun birer birer zihnindeki o kurnaz fiyakayı.
Anlarsın ki benlik dediğin, bir üflemelik tozgazı;
Kendi acizliğin yüzüne bir kırbaç gibi çarparken
Anlarsın ki bu fani bedende taşınan yük ne kadar ağır...
​
Yıllarca sürdürdüğün o mağrur mücadele kesilir,
Kırılır bileklerindeki o sahte kudret zinciri.
Sığınacak hiçbir yerin kalmadığı o zindan odasında
Bir yaprak gibi titrerken kendi zayıflığının önünde,
Devrilir zihninin o mermer kaplı sarayları birer birer...
​
Kendi cehaletinin haritasını çizerken parmakların,
Ne gurur kalır geriye, ne de o beylik lafların saltanatı.
İnsan kendi darlığına kilitlendiği an fark eder;
Kudret dediğin, ne kasların gücüdür ne de paranın,
İnsanın elindeki tek hakikat, kendi kimsesizliğidir...
​
Rüzgâr uğuldar dışarıda, kilitler feryat eder,
Gece en koyu tonunu sürerken göz kapaklarına,
İçindeki o kibirli dev yerini mahcup bir çocuğa bırakır.
Görürsün ki haritada kapladığın yer bir nokta kadar,
Görürsün ki sesin, bu sonsuz fezada bir iç çekişten ibaret...
​
Anlarsın ki ne güneş senin emrinle doğar sabahları,
Ne de rüzgâr senin arzunla yön değiştirir dağlarda.
Sahiplendiğin ne varsa elimizden kayıp giden birer hayal;
Bu fani aynada gördüğün o mağrur siluet
Toprağın altına girince bir avuç çamurdur sadece...
​
Ve nihayet susar zihnin o bitmek bilmeyen hengamesi,
Kendi hücresinde teslim olur gurur, son nefesini verir.
Sonsuzluğun kapısı tam da o çaresizlik anında aralanır;
Bütün yollar kapanmışken, bütün ışıklar sönmüşken
Gözlerini kapayıp Avuçlarını açtığın o yerde bulursun kendini...
​
Ne kılıç çalmaktır bu amansız zindana, ne de feryat etmek;
En büyük güç, kendi yokluğunu görüp Asıl Var Olana sığınmaktır.
Bütün yükü bırakıp, bütün benliği O’nun katına sermektir...
Eğilir başın, susar dilin, erir kemiklerin;
Gece biter, çile durulur, tek bir kelime kalır geriye:
TESLİMİYET...