​
Apansız uyanırsan gecenin bir yerinde,
Boğazında düğümlenen o sessiz hıçkırıkla,
Odana çöken yalnızlığın ağırlığını duyarsan
Ve duvardaki saatler durmuş bir zamanı vurursa,
Bil ki içimde bir yerler kanıyor...
​
Bir vapur kalkarsa rıhtımından bomboş, acil,
Bütün martılar terk etmişse o karanlık denizi
Ve bakıp da ufka hiçbir umut göremiyorsan,
Bütün sevdaların tükendiği o ücra köşede
Bil ki seni hâlâ ve çaresizce bekliyorum...
​
Bir sabah gün doğarken aç perdeleni usulca,
Sokaklar simsiyah bir sisle kaplanmışsa eğer,
Cama vuran rüzgâr bir ağıt gibi çınlarsa kulaklarında
Ve için, sebebi belirsiz bir kederle dolarsa
Bil ki sensizlikten tükendim demektir...
​
Bazen yapayalnız bir sokak lambasının altında,
Bir gölge gibi eriyip gittiğimi sezersen,
Elin telefona gider de çalmazsa o uzun geceler,
Kendi sesinin yankısından bile korktuğun an
Bil ki adını fısıldayarak sönüyorum...
​
Yağmur vururken pencerene damla damla,
Eski bir mektubun sararmış satırları dökülürse,
İçini dayanılmaz bir pişmanlık yakıp kavurursa
Ve gözlerinden bir damla yaş süzülürse tabağına,
Bil ki o yaş benim kurumuş gözlerimdir...
​
Gece yarısı ansızın bir tren geçerse uzaktan,
Acı bir düdük sesiyle bölerek uykunu,
Sanki bir daha hiç dönmeyecekmiş gibi gidenlerin
Arkasından bıraktığı o ağır enkazı duyarsan,
Bil ki o tren benim gençliğimi taşıyor...
​
Bir gün bir kır kahvesinde tek başına otururken,
Masadaki boş çay bardağına takılırsa gözlerin,
Yanındaki boş sandalyede rüzgâr gezinirse
Ve o hiç bitmeyen yalnızlık bir kılıç gibi inerse göğsüne,
Bil ki orada ben hiçe karıştım...
​
Kentin bütün ışıkları birer birer söndüğünde,
Kendi karanlığınla baş başa kaldığın o demlerde,
Gözlerini kapayıp da bir sığınak aradığında
Ve bulamayıp vurursan başını soğuk duvarlara,
Bil ki senin için bir mum gibi eridim...
​
Unutulmuş bir mezar taşı görürsen bir gün yol kenarında,
Üstünde ne bir isim var, ne de dikili bir taş,
Rüzgâr kurutmuşsa etrafındaki bütün otları
Ve bakıp da o kimsesizliğe bir an içi ürperirse insanın,
Bil ki orası benim son durağımdır...
​
Gecelerden bir gece uyanırsan apansız,
Gökyüzünde tek bir yıldız bile kalmamışsa,
Uzaklarda kimsesiz, garip bir kuş susarsa
Ve bir gün toprağımda yalnız bir kurutulmuş gül biterse,
Bil ki seni ölürken bile çok sevdim...