Bir enkazın içinden konuşuyor sanki şiir.Dinleyelim bakalım ne diyor...
“şurda bir garip ölmüşkuşlar yasına gider”
İnsanlığın küçüldüğü kuşların büyüdüğü muhteşem bir dize.Bu dizedeki" kuşların yasa gitmesi " kısmı çok önemli.Kuşun doğadaki temsili dışında kullanılan anlamıyla şiirin estetik yapısını arşa çıkarmışsın. Kuşlar, sürgünü,göçü, masumiyeti ve hatta ölülerin ardından kalan bir sessizliği bağırmış...

“terk edilmiş kasaba sessizliğinde / asılı buldum vakur gölgesini”
"vakur gölge" çok güçlü.Çünkü ortada beden yok, canlılık yok; yalnızca terk edilmiş bir iz kalmış. Ve sen o izi “harfleri solmuş tabeladan söküp alıyorsun.” Bu çok politik bir imge aynı zamanda: adı silinen halklar, şehirler, diller… Ama bunu sloganlaştırmadan yapmışsın.

“anı’n diye bıraktığı adını”
hem an'ı hem aidiyeti hem de kopuşu tek küçük bir hareketle bir dizede yaşatmak anlatmak hüner ister ve
şiirin genelinde bunu yapmışsın.Çok yakışmış.

“ev-lad’ını ağacını kedisini yitiren / dilhun bir kadın”
Bu dizenin en dikkat çeken kelimesi" kedi"
kedi bu dizeyi büyütmüş.Çünkü felaketler anlatılılırken
çok basit bir kelime ile o felaketin sertliği yumuşatılır.
Tıpkı burada olduğu gibi.Evini kaybetmek toplumsal bir anlatıdır kediyi kaybetmek insani bir çöküştür.

“el-nakba… el-nakba”
Şiirin kırıldığı yer tam da burası.
Kadının sesinin parçalanması boğazında can çekişiyor hissi vermesi.Yani kelimeyi tamamlayamıyor bile.Dili eksiliyor konuşmaya çalıştıkça..Burada biraz geri çekilip kendinden korkman korktum kendimden demen en doğru olan.Çünkü gerçek acı bazen başkasının acısına bakarken insanın kendi içindeki karanlığı fark etmesidir.

“çürümüşlük içinde / âzameti / yerle yeksan olmuş / ins’an”
İnsan ve an. Zamanın döngüsünde parçalanan insanlık. Diğer bölünmüş kelimeler gibi bu da oldukça başarılıydı.

“sin’si matemler yağdırdı” dilsel ağıt diyelim buna.

“kendi günahını eleyemeyen/başkasına sevap olamazmış…"(Şiirin Kalbi)
İnsanın kendi karanlığıyla yüzleşememesi...
Velhasıl,
Çok beğendim saygılarımla...

Hayatın özü bu işte
Kendi yüklerinin altına mekan kuran
Başkalarına örtüklük
Kendi derdine müplete
Körlük
derinliklerin çatlaklarını yırtan çığlıklar
Çaresizlikliğin koynundaki yalnızlığın helali olmaktı belkide
Aynada ruh çıplak
Ya bebek
Ya soğuk bir ölümü mabet etmeyi öğrenmek demek



İnsanın özündeki karanlığın çığlığıydın şiir


Tebrikler


rengim tarafından 13.5.2026 14:57:54 zamanında düzenlenmiştir.

Kıymetli Şair,

İçinde bir şey sessizce kırılmış…
ve sen artık onu onarmaya çalışmıyorsun.
O kadına bakarken aslında kendine bakıyorsun sanki... Bir nevi aynalama yapmışsın diyebiliriz.

“insan bazen neyi taşıdığını sonradan anlıyor.”

Bu şiir aslında ne tam onun hikayesi, ne de senin... Tam olarak bizim, hepimizin hikâyesi, vicdanlarımızı hayata karşı temize çekmemiz gereken bir yerden akıyor bize...


İşte bu yüzden de çok derin ve çok anlamlı...

Uzun bir aradan sonra hoş geldin şiir, hoş geldin şair gönül evimize...

Sevgi, saygı daima...