22
Yorum
91
Beğeni
5,0
Puan
2593
Okunma

tanrı’yı tek başına ağlarken gördüğüm
rüyadan sonra
cömert sevinçler sergilemekten utandım
kendimi kederin yanına çiviledim
vasat bir serzenişten
öteye gitmeliydi
yaz(L)ık olmuş ağaçların damarlarından
akıtılan kanın manifestosu
dibi tutmuş yalanları
temizlemek için harcadım
hayatımdan çıkmamaya yemin etmiş
bütün doğruları...
kendini çürüğe ayıran aklımın yeri
kesilen çocuk sesleriyle doldurulduğu
günden beri
gelmişini geçmişini sözden geçiriyorum yılların
zamanı yoran
zamanı kurşunlayan
kalıcı gerçeklerine boyun eğilen
bu aşağılanmış mahallede
ellinci basamakta
bir “nihayet” belirliyor
benliğimi söküp alıyorum kederin yanından
’aşk olmasa bu nefes çekilmez’ deyip
kalbimin tanrı’ya açılan ahşap kapısından içeri
cömert yolculuklara yolluyorum adımlarımı
-yaş aktıkça yakınlaşıyorum uzaklara…-
Cömert Yılmaz
5.0
100% (34)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.