Bitmeyen Sevda

Sen benim bitmeyen sevdamsın,
yarım kalan bir cümlenin
içimde tamamlanmayan hâli…
ne başı belli
ne sonu kabul eder kalbim.
Adını susturamadığım bir rüzgâr gibi taşıyorum içimde,
geçtiğin her yer
aynı yere çıkıyor: sana.
Gözlerin bir gece gibi
hem koyu hem sığınak,
ben o geceye
her gün yeniden düşüyorum.
Bir kelimeyle başladın bende,
sonra bütün cümlelerimi ele geçirdin,
şimdi ne yazsam
içinden sen geçiyorsun.
Seni sevmek
bir yere varmak değil,
her seferinde
aynı yerden yeniden başlamak.
Ve anlıyorum;
bazı sevdalar bitmez,
sadece insanın içine yerleşir—
adı konmaz,
unutulmaz,
yaşanır.
Sen benim bitmeyen sevdamsın…
ve ben,
bitmeyi hiç istemedim.
Ve zaman geçtikçe anladım,
sen sadece bir insan değilsin bende—
bir alışkanlık gibi değil,
bir kalp ritmi gibisin.
Durunca eksiliyorum,
hatırlayınca çoğalıyorum,
sanki varlığın
beni sürekli yeniden kuruyor.
Bir sokak lambası altında yürür gibi seviyorum seni,
ne tamamen aydınlık
ne tamamen karanlık…
ama hep seninle.
Bazen hiç konuşmadan da sevilebiliyormuş insan,
ben seni
susarak büyütüyorum içimde.
Adını her düşündüğümde
bir şeyler eksiliyor dünyadan,
yerine senin bıraktığın
derin bir boşluk doluyor.
Ve ben o boşluğu bile seviyorum,
çünkü orada bile sen varsın.
Eğer bir gün her şey susarsa,
kalabalıklar çekilirse içimden,
geriye tek bir şey kalacak:
senin adınla atan bir kalp.
Ve ben o kalbe her baktığımda
aynı gerçeği tekrar edeceğim:
sen benim bitmeyen sevdamsın…
ve ben
seni bitirmeyi hiç denemedim.