Kuzum & Can Suyum

“Gel kuzum,” diye başlardı sesi,
yumuşardı dünya o an—
sanki bütün gürültüler susar,
yalnızca kalpler konuşurdu aramızda.
“Can suyum,” derdi kadın,
bir çiçeğin köküne değen yağmur gibi,
adamın içi serinler,
kuruyan yanları yeniden yeşerirdi.
Onlar kavuşmayı büyütmezdi,
çünkü zaten hep yan yanaydı kalpleri—
bir bakış mesafesi kadar yakın,
bir ömür kadar derin.
Adamın “kuzum” dediği her an
kadının içi bahar olurdu,
gözleri güler,
dünya biraz daha güzel dönerdi.
Kadının “can suyum” deyişi
bir şifa gibi inerdi adamın içine,
yorgunluklar çözülür,
hayat yeniden başlardı sanki.
Birlikte gülmeyi öğrendiler,
aynı anda susmayı da—
çünkü gerçek sevda,
sözlere muhtaç olmadan da anlaşırdı.
Ne büyük sözler verdiler,
ne de imkânsız hayaller kurdular,
onların aşkı—
küçük anlarda saklı büyük bir mucizeydi.
Bir çayın buharında,
bir akşam yürüyüşünde,
birbirlerine değen ellerinde
koca bir hayat taşıdılar.
“İyi ki varsın kuzum,” dedi adam,
gözleriyle tamamladı cümlesini.
“İyi ki sen…” dedi kadın,
gerisini kalbi fısıldadı.
Ve zaman geçtikçe eskimedi sevgileri,
aksine daha da yer etti içlerinde—
çünkü onlar sevmeyi tüketmedi,
her gün yeniden öğrendi.
Adam bazen durup sessizce bakardı,
“kuzum…” derdi,
o tek kelimeyle
bir ömrü anlatır gibi.
Kadın gülümserdi hemen,
“can suyum…” diye karşılık verirdi,
sanki kalbinin kapısını
yalnız ona açar gibi.
Birlikte büyüttüler günleri,
kırmadan, eksiltmeden,
birbirini incitmekten korkarak değil—
birbirini kaybetmek istemeyerek.
Ne zaman hayat ağır gelse,
ellerini sıkıca tuttular,
çünkü biliyorlardı:
en güçlü yerleri birbirleriydi.
Adamın omzunda huzur buldu kadın,
kadının kalbinde ev oldu adam—
ve aşk,
onlarda bir his değil, bir yuva oldu.
Geceleri bile yalnız değildi artık dünya,
çünkü biri diğerinin içindeydi—
gözlerini kapatsalar bile
birbirlerini görebilecek kadar yakın.
“Sen varsın ya kuzum,” dedi adam,
“hiçbir eksik yok içimde.”
Kadın usulca yaklaştı,
“sen varsın diye yaşıyorum can suyum…” dedi.
Ve aşkları,
günden güne büyüyen bir masal gibi değil—
sessiz, gerçek, derin bir hayat gibi sürdü.
Çünkü onlar
birbirini sadece sevmedi…
birbirine iyi geldi.