Bir kadın sevdim;
Ruhuyla ruhumun arasına sızdı,
Beni benden alıp, baştan aşağı yazdı.
Öyle derin, öyle içten bir dokunuş ki bu,
Kaderimin rotasını, avuçlarıyla kalbime kazıdı.
​BİR KADIN SEVDİM;
Gülüşünde baharın binbir rengini sakladı,
Bakışıyla kalbimdeki paslı kilitleri araladı.
Ondan önceki yılları, yaşanmamış bir ziyan saydım;
Onunla başladım hayata, her sabah adıyla uyandım.
​BİR KADIN SEVDİM;
Sesiyle fırtınayı dindiren, sükûtuyla dünyayı durduran,
Avuçlarındaki merhameti, kurak gönlüme ulaştıran.
Onun aynasında, kendimin en berrak halini gördüm;
İlmek ilmek ördüğü o sevdanın içine, benliğimi gömdüm.
​BİR KADIN SEVDİM;
Ne bu yolun bir sonu var, ne geri dönmeye niyetim,
Varlığıdır bu dünyadaki yegâne servetim.
Beni benden aldı, doğru; ama yerine kendisini koydu;
Artık her zerrem onunla dolu, ruhum onunla doydu.
​BİR KADIN SEVDİM;
Adını gönlümün en kuytu duvarlarına kazıdım,
Bir nefes gibi göğsümde, emanet diye taşıdım.
Varlığı toprağıma cemre, karanlığıma şafak oldu;
Eksilen ne varsa ömrümden, yine onunla tamam oldu.
​BİR KADIN SEVDİM;
Zamanın ötesinde, mekânın çok uzağında bir yerde,
Gözlerimin feri sönse de, adı yankılanacak dillerde.
Şimdi sussun tüm kelimeler, mısralar nihayete ersin;
Ben ondan gelen kederi bile, başıma bin kez taç ettim.
​BİR KADIN SEVDİM;
Öyle bir sevdim ki; ne ben anlatabildim, ne o bitti...

Alper KARAÇOBAN