Bir balıkçı kasabasında kalmıştık seninle,
Tuz kokusu sinmişti saçlarına,
Dalgalar usulca vururken kıyıya
Ben kalbimin en gürültülü yerinde seni dinliyordum.
Pembe panjurlu bir evdi, hatırlarsın,
Güneş içeri sızarken utangaç,
Perdeler rüzgârla dans ederdi,
Sanki bizden habersiz bir mutluluk prova edilirdi odalarda.
Sen gülünce, deniz biraz daha mavi olurdu,
Ben susunca, akşam daha erken inerdi.
İki yalnızlık yan yana gelmişti belki,
Ama biz ona aşk demiştik, cesurca.
Bir fincan çayın buğusunda gözlerin vardı,
Titrek, sıcak, geçici…
Oysa ben seni kalıcı sanmıştım,
Bir sahil kasabası gibi, hep aynı kalacak.
Sonra bir sabah, sessizliğinle uyandım,
Kapı aralıktı, rüzgâr içerdeydi ama sen yoktun.
Pembe panjurlar kapalıydı artık,
Güneş bile girmeye utanıyordu içeri.
Ben o evde kaldım biraz daha,
Hatıraların duvarlara çivilenmiş haliyle,
Her köşede senden bir eksik,
Her nefeste senden biraz fazla…
Ve beklemek, zamanın en ağır yüküymüş meğer,
Saatler değil, hatıralar geçmezmiş içimden.
Her akşam aynı sandalyeyi sana çeker gibi oldum,
Sanki birazdan kapıyı açıp “ben geldim” diyecektin.
Denize sırtımı veremedim hiç,
Çünkü sen hep ufuktan dönecek gibiydin.
Bir martının kanadında adını aradım,
Bir dalganın köpüğünde yüzünü…
Pembe panjurlar bir gün kendiliğinden açıldı,
Rüzgâr değil, özlemdi içeri dolan.
Anladım—bazı evler insanlar gidince değil,
Bekleyenler tükenince terk edilirmiş.
Ben yine de gitmedim, gidemedim,
Çünkü seninle yarım kalmış her şey
Beni burada tutan bir düğüm oldu kalbimde.
Çözmeye kıyamadım…
Belki bir gün, bilmediğim bir vakitte,
Yine aynı sokaktan geçersin diye,
Adımlarımı o eşiğe sabitledim—
Zamanı durduramasam da kendimi durdurdum.
Bir gece yıldızlar fazla geldi gözüme,
Gökyüzü bile seni anlatır gibi derindi.
Adını fısıldadım denize, usulca—
Cevap vermedi, ama dalgalar ağlar gibiydi.
Ve sonra anladım, bazı aşklar dönmez geri,
Ne kadar beklersen bekle, eksik kalır.
Pembe panjurlu o ev hâlâ yerinde belki,
Ama içindeki “biz”… çoktan yıkılır.
Son kez kapıyı kapattım ardımdan,
Anahtarı denize attım, adını içime.
Artık ne sen dönebilirdin o eve,
Ne ben… seni eskisi gibi sevebilirdim.